إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧١ - باب چهل و هفتم در دعا و بركت و فضيلت آن
اعتماد بغير خدا نكند و اميد به كسى جز او نداشته باشد.
و فرمود: حضرت امير المؤمنين ٧ براى (استجابت) دعا چهار شرط است (اول) احضار نيت (دوم) توجه خالص (سوم) معرفت آن كسى كه از او سؤال ميكند (چهارم) انصاف در سؤال.
همانا مرويست كه حضرت موسى ٧ عبور كرد بر مردى كه در حال سجده بود و تضرع و زارى و دعا ميكرد، آن حضرت عرضكرد پروردگارا اگر حاجت اين مرد بدست من ميبود هر آينه حاجتش را بر آورده ميكردم، وحى رسيد اى موسى مرا ميخواند ولى قلب او متوجه گوسفنديست كه دارد پس اگر سجده كند آنقدر كه مهرههاى پشتش خورد شود و چشمانش سفيد گردد او را اجابت نكنم، و در روايت ديگر تا از خودش بر طرف نكند آنچه را كه من دشمن ميدارم.
و فرموده است خداى تعالى گاه بنده من حاجتى را ميطلبد از من و پس از آنكه اجابتش نمودم گناه ميكند، پس خواهم گفت بملائكهها كه (ببينيد و شاهد باشيد) بنده من اعراض از من نموده و بمعصيت و نافرمانى من مشغول است لذا مستحق است كه از نعمت محروم شود و از اين پس ديگر بحوائج خود نائل نخواهد شد مگر بطاعت و بندگى من.
و فرمود: رسول خدا ٦ گاه مىشود كه بندهاى دست نياز جانب خداوند دراز ميكند و حال آنكه غذايش از حرام و لباسش از حرام است پس چگونه با اين حالت دعايش مستجاب مىشود؟! و فرموده سه خصلت است كه سبب خير دنيا و آخرت مىشود، شكر كردن هنگام نعمت، صبر نمودن هنگام سختى، و دعا كردن