إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٦٥ - باب چهل و ششم در بيانات امير المؤمنين و ائمه هدى(ع)
و فرمود: هر كه اطعام كند مؤمنى را بهشت بر او واجب مىشود و هر كه اطعام كند كافرى را حقست بر خداوند كه شكم او را پر كند از زقوم (نام درختى است در جهنم كه طعام اهل جهنم است)[١] و هر كه اطعام كند مردى از مسلمين را محبوبتر است نزد خداوند متعال از اينكه صد هزار نفر از مردم (غير مسلمان) را اطعام كند.
و فرمود: حضرت باقر ٧ هر كه سه نفر از مسلمين را طعام دهد خداى عز و جل او را از سه بهشت طعام دهد و آن: فردوس، عدن، و طوبى است.
و فرمود: حضرت امير المؤمنين ٧ كسى كه دو نفر مؤمن داخل خانه او شوند و آنها را از طعام سير كند أجر او بيشتر است از ثواب آزاد نمودن بندهاى در راه خدا.
و فرمود: حضرت سجاد ٧ هر كه مؤمن گرسنهاى را سير
[١]. اطعام كفار و احسان بآنها نمودن اگر براى كفرشان نباشد و حربى هم نباشند جايز است بدليل آيه شريفه: لا ينهاكم اللَّه عن الذين لم يقاتلوكم في الدين و لم يخرجوكم من دياركم ان تبروهم و تقسطوا اليهم ان اللَّه يحب المقسطين، انما ينهاكم اللَّه عن الذين قاتلوكم في الدين و اخرجوكم من دياركم« ٨- ممتحنه» خدا شما را از دوستى و نيكوئى كردن با آنان كه با شما در دين قتال و دشمنى نكرده و شما را از ديارتان بيرون ننمودند نهى نميكند تا بيزارى از آنها بجوئيد بلكه با آنها بعدالت و انصاف رفتار كنيد كه خدا مردم با عدل و داد را بسيار دوست ميدارد، و تنها شما را از دوستى و نيكوئى كردن با كسانى كه در دين با شما قتال كرده و از وطنتان بيرون كردند و بر بيرون كردن شما همدست شدند البته نهى ميكند.