إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٥ - باب چهل و پنجم دوستان واقعى و حقيقى خدا و صفات و علائم ايشان

و سزاوار است بر هر مؤمنى كه باوقار باشد هنگام شدائد و سختيها، و صابر باشد بر بلاها، و شاكر باشد بر نعمتها، و قانع باشد بآنچه كه خداوند روزى او نموده، و ظلم بر دشمنان (خود) ننمايد مخارج خويشتن را بديگران تحميل نگرداند، و صدقه را با دست خود دهد، و راحتى مردم را خواستار باشد.

و تماميّت دوستى شخص با خداوند آنست كه افعال و كردار و أقوال و گفتارش مطابق كتاب (قرآن) و سنّت (أخبار و أحاديث منقوله از پيغمبر و أئمه : باشد و هر كه اين چنين باشد خداى تعالى او را دوست دارد و كفايت امور او فرمايد و نگاهداريش كند در همه احوال و حفظش نمايد از (شرّ) زن و فرزند و همسايگان.

چنان كه مرويست از نبى اكرم ٦ كه خداوند حفظ ميفرمايد مرد (مؤمن) را در فرزند و فرزندان فرزند و همسايگانش.

و مرويست در تفسير آيه: وَ كانَ أَبُوهُما صالِحاً[١] كه فاصله بين آن دو پسر و پدر صالحشان هفت نسل و بعضى گفته‌اند هفتاد نسل گذشته بود (در قضيه حضرت موسى و خضر ٨ كه خداوند گنج را براى آنها حفظ ميفرمود)، و ولىّ خدا ريحان الهى است در زمين كه مى‌بويند او را مؤمنين (كه استفاده ايمانى از او ميكنند) و شوق لقاى او را دارند صالحين.

و علامت دوست خدا سه چيز است: شغل او (بذكر) براى خدا است، و همّت او براى خدا است، و فرار او (از دنيا و مردم) بسوى خدا است، و هر گاه خداوند اراده فرمايد كه بنده‌اى را ولىّ و دوست خود

[١]. ٨٢- الكهف