إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٢ - باب چهل و پنجم دوستان واقعى و حقيقى خدا و صفات و علائم ايشان

پروردگار صالحين را بخودشان وانخواهد گذاشت.

و فرموده حق سبحانه: با من اعلام جنگ ميكند هر كه بنده مؤمن مرا اذيت نمايد يا يكى از اولياء مرا بترساند.

و نيز فرموده: (اگر ترديد و تأمل در امور براى من جايز بود) هيچ ترديدى براى من مانند ترديد در قبض روح مؤمن نيست، كه او مرگ را كراهت دارد (و دوست ميدارد كه زنده بماند و عبادت مرا بنمايد) و من خوش ندارم اندوهناكى او را (و ليكن ناچار است كه مرگ را بچشد).

و فرمود: حضرت صادق ٧ چون روز قيامت شود منادى ندا كند و گويد: كجايند كسانى كه اذيت ميكردند اولياء خدا را؟ پس جمعى بپا خيزند در حالى كه گوشتى در صورتشان نباشد، و گفته شود:

اينهايند كسانى كه اذيت باولياء خدا مينمودند و با آنان عداوت و دشمنى ميكردند و بديشان سخريه و استهزاء ميكردند، پس امر شود كه ايشان را در جهنم افكنند.

و فرمود: هر كه حقير كند مؤمنى را حق است بر خداوند كه او را حقير نمايد (در دنيا و آخرت).

و فرمود: هر مؤمنى منع نمايد از مؤمن ديگر چيزى را كه بآن محتاج باشد و آن شخص قادر برسانيدن آن باو باشد از خود يا جاى ديگر، خداوند در روز قيامت او را باز ميدارد در حالى كه روى او سياه و چشم او كبود و دستهاى او بگردنش بسته باشد، پس خطاب ميرسد: اين است خيانتكارى كه خيانت با خدا و پيغمبر نموده، سپس أمر مى‌شود كه او را بجهنم افكنند.