إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٩ - باب چهل و سوم در سخاوت و فائده دنيائى و آخرتى آن

و فرمود: خداوند عالم مباهات ميكند بملائكه از كسى كه إطعام مردمان كند.

و فرمود: دو صفت است كه خداوند آنها را دوست ميدارد و آن سخاوت و حسن خلق است، و دو صفتند كه پروردگار آنها را دشمن ميدارد و آن بخل و بد اخلاقى است، و خداوند همه اين صفات را در اين آيه جمع فرموده چنان كه ميفرمايد: وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ*[١] هر كه خويشتن را از بخل (و بد خلقى) نگاهدارد رستگار خواهد بود.

مرويست كه فرزندان عبد اللَّه‌[٢] بن جعفر بن ابى طالب پدر خود را از زيادى بخشش ملامت كردند! عبد اللَّه گفت: اى فرزندان من خداى تعالى بمن بخشش فرموده و من هم ببندگانش بذل و بخشش مينمايم، اگر بمردم ندهم ميترسم قطع گردد بخشش الهى.

و منقول است كه روزى عبد اللَّه داخل شد بيكى از باغهاى خود و مشاهده كرد كه يكى از غلامان همسايه‌اش در باغ او نشسته و سه گروه‌

[١]. ٩- الحشر

[٢]. عبد اللَّه بن جعفر بن ابى طالب مادرش اسماء بنت عميس و مردى حليم و كريم و عفيف و با وجود بوده و در احوالش مينويسند كه مردمان در عهد او چون چيزى بقرض ميگرفتند و قرض دهنده ضامن ميخواست او را ضامن مينمودند قبول ميكرد بدون آنكه عبد اللَّه اطلاع داشته.

و منقولست كه چون اموال او تمام شد از خدا طلب مرگ كرد و گفت خدايا مرا عادت دادى بجود و سخا و من عادت دادم مردم را به بذل و عطا پس اگر مال دنيا را از من قطع كردى مرا زنده مگذار و هفته‌اى نگذشت كه از دنيا رفت و در بقيع بخاك سپرده شد در سنه ٨٠ هجرى و دو فرزندش محمد و عون در كربلا شهيد شدند، و شوهر حضرت زينب( ع) است.