إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٩ - باب چهل و يكم در فراست و آثار و چگونگى پيدايش آن

(چنين گويد ديلمى) خوشحال كرد مرا اين صفت كه توانستم در قلب خود تزريق كنم كه اگر دو چشمان من از جاى خود جدا شود و در سر ديگرى قرار بگيرد حسادت نورزم، زيرا فكر كردم و ديدم كه اگر چشمان من در سر ديگرى قرار بگيرد امرى بوده كه از من فوت شده و در آن وقت چاره‌اى جز صبر و محاسبه نفس نيست (كه به بيند چه گناهى را مرتكب شده كه بآن بلا گرفتار شده، زيرا گاه ممكن است آدمى بسبب گناه گرفتار بلا شود) بدرستى كه حزن و اندوه و حسادت بعد از دست رفتن نعمت خود مصيبت ديگرى است كه آدمى به آن گرفتار مى‌شود.

پس اى برادر خداى تو را رحمت كند هميشه آخر امر را نگاه كن تا از عاقبت وخيم آن راحت باشى، زيرا مرد عاقل توجه بآخر امور دارد كه اگر عاقبت آن را بد ديد انجام نميدهد، و اگر بقلب كسى غلبه داشته باشد تفكر (بر معاد) و بزبان او ذكر پروردگار هيچ گاه حسد نخواهد داشت بلكه از همه معاصى دور خواهد بود.

و تفكر (در امور زندگى و آخرتى) شمشيريست كه قطع ميكند گردن هر شيطان جنّى و انسى را، و سپريست كه آدمى را حفظ مينمايد از غفلت و گمراهى، و بهترين (عبادتها و دعاها و) ذكرها مخفى بودن آن است (زيرا سالم ميگردد از ريا و غيره).

باب چهل و يكم در فراست و آثار و چگونگى پيدايش آن‌

(فراست قوّه دراكه‌ايست كه بسبب اطاعت خداوند در وجود مؤمن پيدا مى‌شود و آن صفت ممدوحه‌ايست كه) خداوند در مدح آن‌