إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٢١ - باب چهل و يكم در فراست و آثار و چگونگى پيدايش آن

با او آشنائى داشته و ميتواند از آنچه كه در قلب مردم است خبر دهد و ليكن از قلوب جمعى از بزرگان نميتواند خبر دهد (مانند انبياء و امامان عليهم السّلام زيرا قوه ايمانى آنها قوى‌تر است از قوه ايمانى او).

و سؤال كردند از رسول خدا ٦ از معنى اين آيه كه خداى تعالى ميفرمايد: فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ‌[١] (خداوند هدايت هر كه را بخواهد قلبش را بنور اسلام روشن و منشرح گرداند) فرمود يعنى خداوند در قلب او قرار ميدهد نورى را كه بواسطه آن شرح و وسعت سينه و فراست پيدا ميكند.

و فراست از صفات اهل ايمان است كه قلبشان مملوّ از أنوار الهى ميگردد و بسبب آن درك حقايق ميكنند، و هر كس چشم از محرّمات بپوشد و نظر خود را از شهوات و هوى و هوس باز دارد و قلب خود را بصفات نيكو صيقلى دهد و توجه بخدا داشته باشد و كما هو حقه متابعت قرآن و سنن حضرت رسول ٦ و ائمه هدى : نمايد و شكم خود را از حرام نگاه دارد و زبان خود را از دروغ و غيبت و سخنان بيهوده حفظ كند هيچ گاه فراستش خطا نرود.

و سزاوار است بر كسى كه با مردمان راستگو و درست كردار مى‌نشيند با آنها راستگو باشد زيرا قلوب آنها زيرك است (كه اگر ديدند با ايشان دروغ گفتى با تو ترك معاشرت مينمايند) و نشستن با مردمان راستگو فرض است چنان كه خداى تعالى امر بآن فرموده و ميفرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ‌[٢] اى جماعت مؤمنين بپرهيزيد از خدا و با راستگويان به پيونديد، كه مراد

[١]. ١٢٥- الانعام

[٢]. ١١٩- التوبه