إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٤ - باب سى و نهم در مراقبت احوال خود بودن
پروردگار وامىدارد، و خوف داشتن از خدا است كه سبب دورى از معصيت مىشود.
و مراقبت آدمى را ميكشاند بشرم و حيا از خدا كردن و درك حقايق نمودن و محاسبه دقيق از خويشتن نمودن (از اعمال واجبه و ترك منهيات) و براى همين است كه بهترين طاعات مراقبت و توجه بخدا داشتن است در همه احوال و اوقات، و از سعادت مرد است محاسبه نفس نمودن و تلقين او كردن كه خداوند بر تمام خفاياى امور او اطلاع دارد و در همه احوال او را مىبيند و بقدر چشم بهمزدنى از نظر خدا مخفى نميتواند شد.
و سزاوار است بر گويندگان و واعظان اينكه اول خويشتن را موعظه و اصلاح نمايند و سپس باصلاح مردم بپردازند و آنها را موعظه نمايند، و مغرور نشوند از اجتماع مردم بپاى گفتار و سخنرانى ايشان زيرا مردم بصورت ظاهرشان نگاه ميكنند و خداوند بباطنشان نظارت مىفرمايد.
منقولست كه جمعى از بزرگان ديدند جوانى را كه آثار زهد و تقوى و عبادت در جبينش آشكارا بود، از او سؤال كردند كه امورات خود را روى چه قرار دادهاى؟ گفت بر چهار خصلت.
(اول) چون دانستم كه روزى مرا ديگرى نخواهد خورد و وعده خداوند در كمال صدق و راستى است كه وعده روزى رساندن را فرموده پس خاطر جمع شدم و اطمينان بوعدهاش پيدا كردم و آرام گرفت نفس من از حرص در طلب آن.
(دوم) چون ديدم اعمال (واجبه) مرا ديگرى بجا نخواهد آورد