مى‌باشد يكى عذاب سخت كه در اثر علاقه‌مند شدن به اين موهومات از اصلاح آنجا باز مانده و در نتيجه بعد از مردن چون تحصيل ايمان و اعمال صالحه نكرده به عذاب سخت مبتلاست. و در مقابل آن آمرزش و رضاى حق تعالى است براى كسانى كه آخرت را بر دنيا اختيار كردند. و نيست زندگى دنيا مگر چيز مردار متعفن بدبو كه به ظاهر خود مردم را فريب مى‌دهد.

و قال تعالى: لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ مَتاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ[١].

اين كه مى‌بينى كفار در دنيا تصرفات مى‌كنند و از اين طرف به آن طرف مى‌روند و تجارت و بهره‌ها مى‌برند اين سبب نشود كه مؤمنين به اشتباه بيفتند و امر بر آنها مشتبه گردد و احيانا موجب فريب و گول خوردن آنها گردد و ميل به دنيا كنند و تصوّر كنند براى اشياى دنيا حقيقتى هست، بلكه آنها در دست كفار كثافات و مردارى است كه در مدّت كمى در اختيار آنها قرار گرفته و در اثر علاقه‌مند شدن به آن و غفلت از خدا و تحصيل رضاى او به جهنم كشيده مى‌شوند و منزلگاه آنها آنجا مى‌شود و حال آن كه بد محلّى است و آسايش و راحتى در آن نيست. و در مقابل اهل تقوى و ايمان كه در دنيا از خدا ترسيدند و از كفر و گناهان دورى جستند براى آنهاست باغها كه در كف آن نهرها جارى است و سكونت آنها در

[١] سوره آل عمران، آيه ١٩٦- ١٩٨.