إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٠٢ - باب هجدهم در وصيت لقمان به فرزندش
فرحناك و خوشنود باشيم و حال آنكه مرگ دنبال ماست، و محل ورود ما قبر است و قيامت وعدهگاه ماست، و بر محضر عدل الهى عرضه داشته مىشويم، و اعضا و جوارح ما بر ما شهادت مىدهند.
و راه عبور ما بر صراط است كه از بالاى جهنّم است و حساب ما بر خداى متعال است. كه منزّه از هر عيب است و بلند مرتبه است از اينكه به غير او مقايسه شود. و ما پناه مىبريم به او از زبانى كه به توصيف او گويا باشد و اعمالى كه با امر و فرمان او مخالف است با اينكه قلوب عارف و آشناى به او هستند. پس به درستى كه عمل نتيجه علم است و ترس از خدا نتيجه عمل است و اميد به رحمت حق نتيجه يقين است.
و من اشتاق الى الجنّة اجتهد في اسباب الوصول اليها و من حذّر النّار تباعد ممّا يدنى اليها و من احبّ لقاء اللَّه استعدّ للقائه.
و هر كس مشتاق بهشت باشد كوشش در چيزهايى است كه سبب رسيدن به آن است. و كسى كه از آتش مىترسد از آنچه او را به آتش نزديك مىكند دور مىشود و كسى كه خدا را دوست دارد و لقاى رحمت او را مىخواهد براى لقاى او مهيّا مىشود.
و روى انّ اللَّه تعالى يقول في بعض كتبه يا بن آدم انا حىّ لا اموت اطعنى فيما امرتك اجعلك حيّا لا تموت. يا ابن آدم انا اقول للشّيء كن فيكون اطعنى فيما امرتك اجعلك تقول للشّيء كن فيكون.
روايت شده كه خداى متعال در بعض از كتابهاى خود مى فرمايد: اى فرزند آدم من زندهاى هستم كه نمىميرم تو مرا اطاعت كن در آنچه به تو امر مىكنم تا تو را زندهاى قرار دهم كه نميرى.