إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٠٤ - باب هجدهم در وصيت لقمان به فرزندش
معاش در حال بىنيازى و فقر ٣- رفتار و گفتار عادلانه در حالى كه از طرف مقابل خود راضى باشد يا غضبناك.
و قال الحسن ٧: لقد اصبحت اقوام كانوا ينظرون الى الجنة و نعيمها و النّار و جحيمها يحسبهم الجاهل مرضى و ما بهم من مرض و قد خولطوا و انما خالطهم امر عظيم خوف اللَّه و مهابته في قلوبهم و كانوا يقولون ليس لنا في الدّنيا من حاجة و ليس لها خلقنا و لا بالسّعى لها امرنا انفقوا اموالهم و بذلوا دمائهم و اشتروا بذلك رضا خالقهم علموا ان اشترى منهم اموالهم و انفسهم بالجنّة فباعوه و ربحت تجارتهم و عظمت سعادتهم و افلحوا و انجحوا
. امام حسن- ٧- فرمود: هر آينه به تحقيق در اين عالم كسانى صبح كردند كه نظر به بهشت و نعمتهاى آن مىكردند و آتش و حرارت آن را مىديدند كسى كه جاهل به حال آنها بود چون آنها را مىديد گمان مىكرد مريض هستند و حال آنكه در آنها مرضى نيست آنان را از امر عظيمى مضطربند خوف و هيبت خدا در قلبهاى آنها آنان را مضطرب كرده است. و چنين مىگويند: ما را به دنيا حاجتى نيست و براى آن خلق نشدهايم و مأمور كوشش براى آن نيستيم. مالهايشان را در راه خدا انفاق و بخشش مىكنند. و خونهاى خود را براى حفظ دين مقدّس اسلام بذل مىكنند و به اين وسيله رضايت خداى خود را تحصيل و خريدارى مىكنند. مىدانند مالها و جانهاى آنها از آنها خريدارى شده و در مقابل بهشت به آنها داده شده. پس فروختند و تجارت با نفعى انجام دادند و سعادت بزرگى به دست آوردند و رستگار شدند و به