و قال: وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌[١].

و كسانى كه وقتى عمل بد و فحشايى از آنها سر زد يا به نفس خود ظلم نمودند به ياد خدا مى‌افتند پس براى گناه خود طلب آمرزش مى‌كنند و كيست كه بيامرزد گناهان را مگر خداى عزّ و جل. و اصرار بر آن گناهان ندارند، يعنى وقتى متوجّه بدى اعمال خود شدند ديگر ترك مى‌كنند و چون قبح آن را مى‌دانند اصرار ندارند.

و قال: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً[٢].

اى پيغمبرم اگر امّت تو وقتى كه به سبب گناهان به نفسهاى خود ظلم مى‌كردند به خدمت تو مى‌آمدند و از خدا و رسول طلب آمرزش مى‌كردند و پيغمبر هم براى آنها طلب آمرزش نمايد هر آينه خداى متعال را بسيار قبول‌كننده توبه و مهربان مى‌يافتند.

و دعاهم سبحانه بلطف الكلام و ارجاه و اقربه الى قلوبهم تلطفا منه و رحمة و ترغيبا.

بندگان را با كلام نيكو و لطيف خود دعوت فرموده و آنها را اميدوار فرموده و از روى لطف و رحمت و براى رغبت دادن‌

[١] سوره آل عمران، آيه ١٣٠.

[٢] سوره نساء، آيه ٦٤.