مرد صالحى به بعضى از علماء گفت: مرا وصيّتى فرما! آن عالم بزرگوار فرمود: تو را وصيت مى‌كنم به يك چيز و آن اين است كه: بدانى شب و روز در تو عمل مى‌كنند، يعنى به مرور آنها تو رو به فنا و نيستى مى‌روى پس تو هم در آنها عمل كن به انجام اعمال صالح و خدمت به خلق. اين گفته را هر گاه شخص عاقل در آن تدبّر كند مى‌داند كه بليغ‌ترين و نيكوترين موعظه است.

و قيل: لعالم ما احمد الاشياء و احلاها في قلب المؤمن؟ قال: شى‌ء واحد و هو ثمرة العمل الصّالح. قيل له: فما نهاية السّرور؟ قال: الأمن من الوجل عند حلول الاجل. ثم تمثّل بهذين البيتين.

ولدتك اذ ولدتك امّك باكيا		و الناس حولك يضحكون سرورا
فاجهد لنفسك ان تكون اذا بكوا		في يوم موتك ضاحكا مسرورا

به عالمى گفتند پسنديده‌ترين چيزها كدام است و شيرين‌ترين چيزها در قلب مؤمن چيست؟ فرمود: يك چيز است و آن ثمره و نتيجه عمل صالح است. گفته شد: نهايت سرور و خوشحالى انسان چيست؟ فرمود: ايمن بودن از ترس در وقتى كه اجل را مشاهده كنى و مرگ تو برسد. سپس آن عالم از بابت مثال دو شعر مزبور را گفت كه فارسى آن اين است:

روزى كه تو آمدى به دنيا عريان‌		مردم همه خندان تو بودى گريان‌
كارى بكن اى دوست كه وقت رفتن‌		مردم همه گريان تو باشى خندان‌

و قال رجل للصّادق- ٧- اوصنى قال‌: له اعدّ جهازك و اكثر من زادك لطول سفرك و كن وصى نفسك و لا تكن تأمن غيرك ان يبعث‌