«اگر در حسابرسى روز قيامت هيچ ترسى نبود جز ترس از عرضه شدن اعمال بنده بر خداوند متعال و پرده‌بردارى از گناهان مخفى انسان، همانا جاى داشت و سزاوار بود كه انسان از سر كوه فرود نيايد و روى به آبادى نياورد و هيچ چيزى نخورد و نياشامد و نخوابد مگر آن‌قدر وضعش اضطرارى شود كه نزديك به تلف شدن باشد.».

و اين مقدار تفكّر براى چنين سالكى كه نفسش تحت تأثير محبّت و شوق قرار گرفته كافى است تا بتواند در سايه تلاش و كوشش، خود را به حدّ كمال برساند و اگر بيشتر از اين تحت تأثير محبّت و شوق باشد پس لازم است تأمّل نمايد در رواياتى كه نقل شد درخصوص لطف خداوند متعال بر شب‌زنده‌داران و ارائه «وجهه» خود بر بندگان و نورافشانى بر چشم دل آنان و دعوت خداوند سبحان از آنان به مجلس انس و محفل قربش؛ و اگر در اين خصوص هيچ تعبيرى غير از اين فرمايش خداوند عزيز- جلّ جلاله- در قرآن كريم نبود براى عارفان كه ادّعاى محبت الهى را دارند كفايت مى‌كرد كه خدا مى‌فرمايد: «پهلوهايشان از بسترها در دل شب دور مى‌شود [و به‌پا مى‌خيزند و روبه درگاه خداى مى‌آورند] و پروردگار خود را با بيم و اميد مى‌خوانند». خداوند از قيام شبانه آنها تعبيرى فرموده كه دلالت دارد آنان از لذّت‌هايشان دست برمى‌دارند و به‌خصوص از كلمه «ربّهم» استفاده كرده است.

و هم‌چنين براى اين عارفان مافوق كفايت است اين فرمايش خداوند متعال خطاب به حضرت داود ٧: «و من مشاهده مى‌كنم به‌خاطر من چگونه تحمّل مى‌كنند و مى‌شنوم از محبّت من چه شكايت‌ها