فرشتگان مى‌گويند: اى پروردگار ما! كفايت مهمّات وى! پروردگار مى‌فرمايد: از اين گذشته چيست؟! در اين حال هيچ‌يك از اقسام خير را فرشتگان به‌جاى نمى‌گذارند مگر اينكه مى‌شمرند.

خداوند تعالى مى‌فرمايد: اى فرشتگان من! از اينكه بگذريم چه چيز مى‌باشد؟!

فرشتگان مى‌گويند: اى پروردگار ما! ما بدان علم نداريم.

خداوند مى‌فرمايد: من سپاس وى را به‌جا مى‌آورم همان‌گونه كه او سپاس مرا به‌جا آورده است و من اقبال مى‌نمايم و رو مى‌آورم بر او به فضل خودم و نشان مى‌دهم به او وجه و سيماى خودم را!»]

و در ثواب نابينا وارد شده است كه مى‌فرمايد: و أريك وجهى. [ «و من به تو مى‌نمايانم سيماى خودم را.»]

و در روايت مهمانى اهل بهشت خبرى كه وارد شده است كه بعد از قرآن خواندن استدعاى استماع كلام حضرت پروردگار را مى‌نمايند، تفضّل مى‌شود و از لذّت استماع مدّت‌هاى مديده بيهوش مى‌شوند؛ و بعد كه به هوش آيند، استدعاى زيارت جمال حضرت جميل تعالى را مى‌نمايند؛ نورى تجلّى مى‌نمايد كه از تجلّى آن نور بيهوش مى‌افتند. آن مقدار در آن بيهوشى مى‌مانند كه حور العين شكايت مى‌نمايند.

و در فقره ديگر از همين حديث در ثواب آنها كه زبان‌هايشان را از فضول كلام و بطن‌هايشان را از فضول طعام حفظ كرده‌اند، مى‌فرمايد:

أنظر إليهم فى كلّ يوم سبعين مرّة و أكلّمهم كلّما نظرت إليهم.