قود[١] بياورد. و آن‌چه از اين قبيل شبهه باشد و از عهده‌اش بيرون آمدن مشكل باشد، آن را با دستگردان صحيح، درست نمايد و بعد از آن، عمل شريف مروى از «اقبال» را به‌جا بياورد[٢] و دعاى توبه «صحيفه سجاديّه» را بخواند[٣] و آن‌چه از معاصى كبيره كه به خاطرش بيايد ذكر بكند و ضمّ نمايد به ذكر آنها، ذكر نعم خاصّه حضرت او- جلّت آلائه- و قدرتش را بر اخذ و وقوع همه اين بى‌حيايى در محضرش، در حالى كه از هزاران جهات متولّى انعام اوست، ذكر كرده و خاك و خاكستر به سرش بريزد و خودش را به خاك بغلطاند بلكه دست راستش را بر گردن ببندد و دست چپش [را] به سينه چسبانده به كيفيّت دست بستن اهل عذاب تشبيه نمايد؛ كه دست راست آنها را بر گردن مى‌بندند و دست چپ را از سينه‌شان گذرانده از قفا بيرون مى‌آورند و كتابش را به دست چپش مى‌دهند و لعلّ از اين طريق هم درست مى‌شود معناى:

وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ‌[٤]

[ «و امّا كسى كه نامه اعمالش به پشت سرش داده شود.»]

گاهى خوف عذاب و ذكر بزرگى و شدّت آتش جهنّم را بنمايد و گاهى از حيّات‌[٥] و عقاربش‌[٦]، عرض بكند و گاهى از سلاسل و اغلالش‌[٧] عرض نمايد. در خبر است در تفسير:

ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ‌[٨]

[١] - قصاص.

[٢] -« اقبال الأعمال»، ص ١٤٧ و ١٩٧.

[٣] - دعاى سى و يكم.

[٤] - سوره انشقاق( ٨٤)، آيه ١٠.

[٥] - مارها.

[٦] - عقرب‌ها.

[٧] - زنجيرها و دست‌بندها.

[٨] - سوره الحاقّه( ٦٩)، آيه ٣٢.