بايد انسان يك مقدار زياده بر معمول تقليل غذا و استراحت بكند تا جنبه حيوانيت كمتر، و روحانيّت قوّت بگيرد؛ و ميزان آن را همچنين مى‌فرمود: كه انسان اولا روز و شب زياده از دو مرتبه غذا نخورد حتى تنقّل مابين الغذائين نكند. ثانيا هروقت غذا مى‌خورد بايد مثلا يك ساعت بعد از گرسنگى بخورد، و آن‌قدر بخورد كه تمام سير نشود. اين در كمّ غذا، و اما كيفش بايد غير از آداب معروفه، گوشت زياد نخورد، به اين معنى كه شب و روز هردو نخورد، و در هرهفته دو سه دفعه هردو را يعنى هم روز و هم شب را ترك كند؛ و يكى هم اگر بتواند للتكيّف نخورد، و لا محالة آجيل‌خور نباشد اگر احيانا وقتى نفسش زياد مطالبه آجيل كرد استخاره كند و اگر بتواند روزه‌هاى سه روز هرماه را ترك نكند.

و اما تقليل خواب مى‌فرمودند شبانه‌روز شش ساعت جهت عدم وصول به مطلوب داشته باشد.

ثانيا تا مى‌تواند ذكر و فكر را ترك نكند كه اين دو جناح سير آسمان معرفت است.

در ذكر عمده سفارش اذكار صبح و شام اهم آنها كه در اخبار وارد شده و اهمّ تعقيبات صلوات و عمده‌تر ذكر وقت خواب كه در اخبار مأثور است، لاسيّما متطهّرا در حال ذكر به خواب رود. و شب‌خيزى مى‌فرمودند زمستانها سه ساعت، تابستانها يك ساعت و نيم. و مى‌فرمودند كه من در سجده ذكر يونسيّه- يعنى در مداومت آنكه شبانه‌روزى ترك نشود، هرچه زيادتر توانست كردن اثرش زيادتر، اقلّ اقلّ آن چهارصد مرتبه است- خيلى اثرها ديده‌ام بنده خود هم تجربه كرده‌ام چند نفر هم مدّعى تجربه‌اند. يكى‌