و أثبت فينا قضاؤك و لك الحجّة علينا فيما حكمت به علينا من سوء هذا المقام و ردآئة هذه الأحوال إلّا أن يدركنا فضلك و تغيّر حالنا كما تفضلت على أوليائك فعرفتهم نفسك و ألزمتهم محبّتك فعرفوك و أحبّوك و أقدرتهم بما امتنعوا به من مكائد عدوّهم و احترزوا من مصائده و تعلّقوا بحبلك و تمسّكوا بعروة وثقاك و توسّلوا لك بولاية أوليائك فقبّلتهم و قرّبتهم و أدّبتهم بأدبك فتأدّبوا فإنّا قد بقينا في أسرنا و ذلّنا و مهوينا

[پروردگار ما! همانا اين مخالفت‌ها كه از اين بندگان بدت سرزده نه از آن روست كه نعمت‌هاى بزرگ تو نزد آنان كم‌ارزش است و يا سلطنت عظيم تو در نظرشان سبك بوده باشد و نه به خاطر انكار و عناد است- كه از چنين حالتى به تو پناه مى‌بريم- يا به خاطر الحاد باشد بلكه اين مخالفت‌هاى ما از فرومايگى نفس ما و حقارت حال ما و پستى مقام ما مى‌باشد. پس مثل ما مثل سرگين غلطان است كه در فاضلاب‌ها زندگى مى‌كند و زنده مى‌ماند و از بوى خوش مشك گريزان است و در اثر آن مى‌ميرد. اين‌چنين حالى كه ما داريم نتيجه عدل تو است كه سرنوشت ما را چنين رقم زده است و هرچه حكم فرموده‌اى درباره ما كه چنين مقام بد و احوال پست يافته‌ايم بر مبناى حجّت و دليل بوده مگر آنكه فضل تو ما را دريابد و حال ما تغيير نمايد همان‌طور كه به اوليا و دوستان خودت چنين تفضّلى كرده‌اى و خود را به آنان شناسانده‌اى و محبّت خود را در دل آنها افكنده‌اى؛ پس آنان در اثر اين تفضّل و عنايت تو، تو را شناختند و تو را محبوب خود گرفتند و اگر آنان توانستند از حيله‌هاى دشمنانشان رهايى يابند و از دام‌هاى آنها دورى نمايند، از لطف تو بوده كه چنان قدرتى يافتند و دست به ريسمان تو زدند