[ «مادر، قباى مويين را به او داد و به او آويخت. حضرت زكريا ٧ فرمود: اى مادر يحيى! او را رها كن! زيرا حجاب‌ها از دلش كنار رفته (و حقيقت را مشاهده نموده لذا) هرگز از اين زندگى لذّت نخواهد برد. پس يحيى از جا برخاست و قباى مويين خود را به تن كرد و كلاه پشمين را بر سر نهاد، آنگاه به بيت المقدس آمد و شروع كرد با احبار و راهب‌ها خدا را عبادت كردن تا اين‌كه كارش به آنجا كشيد كه كشيد (و به دست يهوديان به قتل رسيد).

[مؤلف گويد:] پس اى برادر، خوب در اين خبرها فكر كن و براى روز فقر و بيچارگى خود توشه‌اى فراهم نما بلكه براى حال گرفتارى و بلايت چنين كن و اگر حالت براى گريه مساعد نيست پس چاره‌اى جز تباكى كردن نيست و اگر قساوت قلب مانع تباكى شد پس بدان كه همانا گناهان، تو را بيمار ساخته و كدورت عيب‌ها دلت را به فساد كشيده است به خصوص به زينت اين دنياى پست و زر و زيور و ظاهر فريبايش مغرور شدن.»]

و ألف هذه العادات الرديّة من التنعّم بلذّاتها و حظوظها فإنّ حبّها كما ورد في الأخبار، رأس كلّ خطيئة مهلكة و لم يدع في قلبك محلّا لذكر اللّه و فكر الآخرة. هذه نبذة ممّا ورد في فضل البكاء.

و امّا ما ورد في فضل صلاة اللّيل و التهجّد فهى كثيرة ظنّي أنّ من تفكّر فيها و كان مؤمنا بها و لو بأقلّ درجات الإيمان و كان صحيح الجسم لا يمنعه لذّة الرّقاد عنها و لا يرضى أن يحرم نفسه هذه الفضائل و يدنسها بما في تركها من الخسّة و الخيبة و الخسر و الرّذائل كيف يرضى العاقل أن يهبط درجته عن إمامة