ربوبيّته و أبطله، و من شبّهه بغيره فقد انتسبه بصفة المخلوقين المصنوعين الّذين لا يستحقّون الرّبوبيّة. و لكن لا بدّ من إثبات أنّ له كيفيّة لا يستحقّها غيره و لا يشارك فيها و لا يحاط بها و لا يعلمها غيره.

[ «آيا خداوند صاحب انّيّت و ماهيّت است؟!

امام صادق ٧ گفت: آرى! چيزى ثبوت پيدا نمى‌نمايد مگر با انّيّت و ماهيّت!

سائل گفت: آيا وى صاحب كيفيّت است؟!

امام ٧ گفت: نه! به جهت آنكه كيفيّت، جهت صفت و احاطه او مى‌باشد (و صفت و احاطه او سمت و جهت نمى‌پذيرد) و ليكن چاره‌اى نيست مگر آنكه كيفيّتى براى او اثبات گردد تا او را در دو جهت تعطيل و تشبيه بيرون برد. زيرا كسى كه وى را نفى كند (همه انواع كيفيّت‌ها را از او بزدايد) او را انكار كرده است، و ربوبيّتش را رفع نموده است، و اصل وجودش را ابطال كرده است و كسى كه وى را به غير او تشبيه نمايد، او را به صفات مخلوقاتى كه مصنوعات او هستند و استحقاق و لياقت ربوبيّت را ندارند منتسب كرده است. و ليكن ناچار لازم مى‌آيد كه براى وى اثبات كيفيّتى نمود كه غير او مستحقّ آن نباشد و در آن كيفيّت مشارك با او نباشد، و خداوند محاط بدان كيفيّت نگردد، و غير خدا از حقيقت آن كيفيّت نتواند علم و اطّلاع حاصل نمايد!»]

و در اوّل همين روايت زنديق عرض مى‌كند: فما هو؟! [ «پس او چيست؟!»]

جواب مى‌فرمايد: هو الرّبّ و هو المعبود و هو اللّه!