هم بكند، آن را پيدا خواهد كرد؛ و اگر راه وصول به مقاصد دنيويّه، سعى انسان باشد، آن هم بايد از راه خدا بيايد، يعنى از راه توكّل بيايد كه بهترين طرق تحصيل عافيت، توكّل است و به جدّ و جهد نيست؛ پس براى انسان نخواهد ماند از فكر و غصه و سعى در امور دنيا الّا خسران و خزى.

بالخصوص؛ در اخبار وارد شده است: هركس صبح كند و اكبر همّش دنيا باشد، مبتلا مى‌شود.

بالجمله؛ اگر در راه دوست از دنيا هم نگذشته‌اى، لامحالة در تحصيل دنيا، راه راست برو؛ خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ[١] گى را بر خود نپسند و بگو:

به جدّ و جهد چو كارى نمى‌رود از پيش‌		به كردگار رها كرده به مصالح خويش‌

در اخبار صريحه وارد است كه: هركس توكّل داشته باشد، خداوند او را به اسباب واگذار نمى‌كند.

و در حديث قدسى وارد است و اين حديث را ثقة الاسلام [كلينى‌] در «كافى» از حضرت صادق ٧ روايت كرده:

أنّه قرأ في بعض الكتب أنّ اللّه تبارك و تعالى يقول: و عزّتي و جلالي و مجدي و ارتفاعي على عرشي لأقطّعنّ أمل كلّ مؤمّل غيري باليأس و لأكسونّه ثوب المذلّة عند النّاس و لأنحّينّه عن قربي أو لأبعّدنّه من وصلي، أيؤمّل غيري في الشّدائد؟! و الشّدائد بيدي و يرجو غيري و يقرع بالفكر باب غيري؟! و بيدي مفاتيح الأبواب و هى مغلقة و بابي مفتوح لمن دعاني،

[١] - سوره حج( ٢٢)، آيه ١١.