[و سخن فرشته فتّان [كه در عالم برزخ با آدمى سروكار دارد هنگامى كه انسان تقاضاى بازگشت به دنيا مى‌كند تا عمل صالح انجام دهد] كه مى‌گويد: «هرگز بازگشت امكان‌پذير نيست و اين درخواست او سخنى بيش نيست.»

و فرمان خداوند متعال كه مى‌فرمايد: «بگيريد او را و در غل و زنجير كشيد؛ آنگاه ميان آتشش اندازيد.»

بلكه لازم است با يك‌يك اعضاى خود به گفتگو پردازى و بر آنها گريه نمايى، مثلا خطاب كنى و بگويى: اى چشم من كه در اين دنيا تو را از كمترين گرد و غبار حراست مى‌كنم حال تو چگونه خواهد شد در جهنم هنگامى كه كاسه‌ات لبريز از آتش شود؟! اى چشم من! تو كه در دنيا از توتيا وحشت داشتى و هنگام سرمه كشيدن اذيّت و ناراحت مى‌شدى، پس هنگامى كه ميله‌هاى آتشين بر تو بكشند و ميخ‌هاى سرخ شده را بر تو بكوبند چه حالى خواهى داشت؟!]

و تقول لرأسك: يا رأسي الّذي كنت في الدّنيا احميك من التكئية على القطن و الصوف الا أن يكون متكاك من زغب الطيور و عودتك بزغب «القو» كيف حالك إذا ضربوا لك المقامع من الحديد المحماة من نار جهنم بأيدي ملائكة غلاظ شداد و هكذا.

[و به سرت خطاب كرده و مى‌گويى: اى سر من كه تو را در دنيا بر بالش پنبه‌اى و پشمينه نگذاشتم مگر اينكه از پر پرندگان پر شده باشد و من تو را به بالش پر قو عادت دادم، پس چه خواهى كرد زمانى كه فرشتگان غلاظ