[ «توبه و رجوع از گناه و نافرمانى حقّ، بندى است كه به‌وسيله آن، مجرمان و گناهكاران نزديك مى‌شوند به رحمت الهى و مشمول لطف و عنايت ربّانى مى‌گردند و لا بدّ و ناچار است آدمى را از مواظبت و مداومت توبه در جميع حالات؛ چرا كه از جمله مقدّمات عفو و غفران الهى آن است كه بنده در هيچ حالى از حالات، خود را از تقصير، برى ندانسته همواره از هجوم جنود معاصى، خود را به حصن حصين انابت و مأمن استغفار كشد و آتش خشم و سخط الهى را به قطرات اشك ندامت و اعتذار فرو نشاند ... هرصنف از اصناف انسان را توبه‌اى است مخصوص به او كه صنف ديگر را آن نحو از توبه مناسب نيست. امّا توبه پيغمبران [و امامان عليهم السّلام‌] از اضطراب نفس كه چون ايشان نهايت تقرّب به جناب احديّت دارند اگر به سبب ارتكاب مباحات و لوازم بشريّت ايشان را غفلتى و اضطرابى در نفس به هم رسيده باشد توبه و استغفار ايشان بازگشت از آن خواهد بود و تعبير به اضطراب خالى از لطف نيست، يعنى از بس كه نفس نفيس ايشان متوجّه جناب بارى تعالى است و لمحه‌اى از او غافل‌