[بارالها! اى سرور ما، اى خداى ما و اى خالق و منعم ما! ما به خود ظلم كرده‌ايم و اينك به گناهان خود اعتراف مى‌كنيم و قابل از اينكه روز رستاخيز برپا شود عرض مى‌كنيم: آيا راهى براى خارج شدن از دوزخ هست؟ ما به فضل بزرگ و منّت ديرين تو طمع نموده‌ايم باشد كه روز قيامت ما را به چنين گفتار و اعتراض مبتلا نسازى و ذلّت دنيا و آخرت را براى ما جمع نفرمايى. بارالها! تو را وسيله شفاعت اوليا و دوستانت و آن اوليا را نيز وسيله پذيرش توسّل خودمان قرار مى‌دهيم؛ پس خداوندا! به ما رحم كن و با معرفت و محبّتت بر ما منّت بگذار و ما را از دنياى ظلمات به سوى نور خارج فرما؛ پس اگر خودت را به ما معرفى نمايى، تو را دوست خواهيم داشت و وقتى تو را دوست داشتيم، آن آتش محبّتت، هرچه باطل و جهل و غرور در وجود ماست، خاكستر خواهد ساخت بلكه هرحجاب و مانعى كه بين ما و تو وجود دارد از بين خواهد برد. و ما آن‌چنان خواهيم شد كه تو مى‌خواهى محبّانت چنان باشند.]

فإنّا عبيدك المضطرون إلى نيلك بل جيرانك و ضيفانك و أنت الكريم الّذي أدّبت عبادك و اوليائك و كرهت للمضيف منهم أن يمنع ضيفه القرى و لو كان كافرا و ان كان الضّيف ممّن لا يهلكه المنع و المضيف ممّن ينقصه الإحسان و أنت تعلم أنّك متى ما منعتنا قراك بتناطاوين في حماك و وصلنا إلى الهلاك يا من لا ينقصه الإحسان و لا يزيده الحرمان فارحمنا و قد كان الّذي كان.

[پس همانا ما بندگان درمانده‌اى هستيم كه چشم به احسان تو دوخته‌ايم بلكه ما همسايگان و ميهمانان تو به‌شمار مى‌آييم و تو آن بزرگوارى هستى‌