كه بندگانت و دوستانت را ادب مهمان‌پذيرى و مهمان‌نوازى آموخته‌اى ولو اينكه آن ميهمان كافر باشد! هرچند كه ميهمان در شرايطى نباشد كه اگر از او پذيرايى نشود هلاك گردد و ميزبان هم از كسانى باشد كه احسان او به ديگرى، نقصانى در او ايجاد نمايد، ولى خدايا تو مى‌دانى كه هرگاه تو از ما ميهمان‌نوازى نكنى آن‌چنان درمانده مى‌گرديم كه در آستان تو از گرسنگى هلاك خواهيم شد؛ پس تو اى كسى كه احسانت موجب نقصان نمى‌شود و محروم شدن ديگران چيزى بر آن نمى‌افزايد، اينك به ما رحم كن كه هرچه از ما سرزده، گذشته است.]

هذا و أنت يا اخي و قرّة عيني إن تأمّلت فيما رسمت لك في التهجّد بالصّلوة و البكاء و ما بعثك هذه الجملة على القيام و رضيت بنفي التشيع عن نفسك و أن لا تكون منهم عليهم السّلام حيث قال العسكرى ٧: «ليس منّا من استخفّ بصلوة اللّيل»![١]

[اكنون تو اى برادر و نور چشم من، اگر تو در آنچه در خصوص شب‌زنده‌دارى و تهجّد و گريه از خوف خدا، ذكر شد خوب تأمل نمودى ولى باز هم ديدى كه اين همه تو را به نماز شب برنيانگيخت و تو رضايت دادى كه شيعه بودن را از خودت نفى نمايى و از زمره ائمه اطهار عليهم السّلام به‌شمار نيايى، از آنجا كه امام حسن عسكرى ٧ فرمودند: كسى كه نماز شب را سبك بشمارد، از ما نيست!]

و اخترت راحة النفس و طيب الرقاد على الخلوة مع اللّه جلّ جلاله الحبيب القريب و المناجاة معه و المجالسة معه و الأنس‌

[١] -« مستدرك الوسائل» ٣/ ٦٤.