رساله لقاء الله به ضميمه رساله لقاء الله امام خمينى - ملكى تبريزى، میرزا جواد - الصفحة ١١٠ - خوابهاى بشارتآميز مؤلف

نيابت آن حضرت و دعاى «عهد» را هرصباح ترك ننمايد.

خلاصه؛ چون روى خودش قابليّت توجّه به حضرت قدّوس تعالى ندارد و از ظلمات معصيت و غفلت، مظلم و پريشان و خلق‌[١] است، عرض بكند:

اللّهمّ إنّ ذنوبي قد أخلقت وجهي فأتوجّه إليك بوجه خليفتك المشرق عندك.

[ «خداوندا! همانا گناهان من، مرا در نزد تو، بى‌آبرو كرده، پس به‌وسيله آبروى خليفه‌ات كه در نزد تو، روسفيد و درخشان است به تو روى مى‌آورم.»]

و در همه خيرات، جدّى و كوششى داشته، مخصوصا اهتمامى در تأديب زبان مباركش نمايد كه هيچ يك از اعضا به درجه آن، لازم الرّعاية و صعب التّأديب و العلاج نيست!

خلاصه؛ امر آن به درجه‌اى مشكل است و رعايت او خطير و آفات او خطرى است كه با اينكه قطعا حقيقت كلام، شرافتش بر صمت و سكوت، مسلّم است، اطباى روحانى- يعنى انبيا و اوليا و حكما عليهم الصلاة و السلام- مطلقا سكوت را ترجيح داده‌اند فرموده‌اند:

إن كان كلامك من فضّة فسكوتك من ذهب!

[ «اگر سخن تو ارزش نقره داشته باشد، سكوتت ارزش طلا را دارد!»]

و در حديث قدسى كه گذشت آنچه شنيدى، كافى است در امر اهتمام به سكوت.

[١] - بى‌آبرو.