بنى اسرائيل وحى كرد كه اگر دوست دارى مرا در جايگاه مقدس ملاقات نمايى، پس در دنيا تنها و غريب و اندوهناك و محزون باش و از مردم وحشت كن مانند پرنده‌اى كه در زمين بى‌آب و علف، پرواز مى‌نمايد و از شاخ درختان تغذيه مى‌كند و از آب چشمه‌ها مى‌آشامد و چون شب شد، تنها به آشيانه خود برمى‌گردد و با پروردگارش انس مى‌گيرد و از پرندگان وحشت مى‌نمايد.

و از امام باقر ٧ روايت است كه همانا خداوند دوست مى‌دارد- امام چند مورد را برشمرد و در آخر فرمايشش بود كه از جمله آنها- كسى است كه شب را به‌خاطر نماز گزاردن، بيدار مى‌ماند.

و از كتاب «غايات» از امام صادق ٧ نقل شده كه راوى گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: فدايت گردم مرا آگاه ساز كه در چه ساعتى بنده به خدا نزديك‌تر است و خدا هم به او نزديك است؟»]

قال: إذا قام في آخر اللّيل و العيون هادية فيمشي إلى وضوءه حتّى يتوضّأ باسبغ وضوء ثمّ يجى‌ء حتّى يقوم في مسجده فيوجّه وجهه إلى اللّه و يصف قدميه و يرفع صوته و يكبّر و افتتح الصّلاة فقرأ أجزاء و صلّى ركعتين قام ليعيد صلاته، ناداه مناد من عنان السّماء عن يمين العرش: أيّها العبد المنادي ربّه إنّ البرّ لينشر على رأسك من عنان السّماء و الملائكة محيطة بك من لدن قدميك إلى عنان السّماء و اللّه ينادي عبدي لو تعلم من تناجى إذا ما انفتلت.