و مى‌فرمايد: من كه مى‌گويم، مقصود اين نيست كه كتابت اين حروف را نمايم و مرجعم به سوى معانى و چيزى است كه خالق اشياء است؛ و مرجعم به صفت اين حروف است و آن معنى است.

إلى أن قال: قال له السّائل: فإنّا لم نجد موهوما إلّا مخلوقا!

قال أبو عبد اللّه ٧: لو كان كذلك لكان التّوحيد عنّا مرتفعا لأنّا لم نكلّف غير موهوم! و لكنّا نقول: كلّ موهوم بالحواسّ مدرك به تحدّه الحواسّ و تمثّله فهو مخلوق، إذ كان النّفى هو الإبطال و العدم- إلخ.

[ «تا اينكه هشام، راوى روايت گفت: سائل به حضرت گفت: ما چيزى را كه انديشه ما بدان برسد نمى‌يابيم مگر آنكه آن مخلوق مى‌باشد؟

امام أبو عبد اللّه جعفر صادق ٧ به وى گفتند: اگر اين‌طور باشد تحقيقا دنبال كردن و طلب نمودن توحيد خداوند از ما برداشته شده است؛ زيرا كه ما مورد تكليف و جستجوى امرى كه خارج از انديشه ما باشد قرار نخواهيم گرفت!

و ليكن گفتار ما اين است كه مى‌گوييم: تمام آنچه را كه به وسيله حواسّ ما به انديشه ما وارد شوند، و با آنها ادراك گردند، و حواسّ ما آنها را حدّ مى‌زند و به صورت مثال و شكل درمى‌آورد؛ آنها مخلوق مى‌باشند. به علّت آنكه نفى كردن مطلق آنچه به انديشه درآيد (نه با خصوص حواسّ) آن باطل كردن مبدأ و معدوم داشتن و دانستن اوست- تا آخر روايت.»]

پس انسان نبايد نفى هرمعنى را تنزيه حقّ دانسته، نفى بكند؛ و حقيقت اين نخواهد شد الّا ابطال.