پس به عزّت و جلال و جمال خداوند سوگند كه اگر انسان باحيايى بوديم بلكه اگر كمترين ذرّه‌اى در ما حيا و عقل يافت مى‌شد جاى داشت آن چنان بر خود خشمناك شويم كه بالاتر از آن چشم و غضبى متصوّر نباشد! و راضى بوديم خداوند ما را به عذاب دردناك براى هميشه تا روزگار برقرار است دچار سازد! و بالاتر از آن درخواست مى‌كرديم كه تمام عمر چنين باشيم درحالى‌كه كاملا از دست خودمان خشمناكيم! زيرا چگونه به خود اجازه عصيان و گناه در محضر خداوند متعال داديم درحالى‌كه اين‌همه برخوردهاى لطيف و احترام‌آميز و بزرگوارى‌هاى دلنواز از او ديده‌ايم؟! ائمه اطهار- صلوات اللّه عليهم- چون به عوالم آشنايى داشتند، مى‌بينى كه در مناجاتشان چگونه به خداوند عرضه مى‌دارند كه «خدايا اگر من طاقت انتقام و عذاب تو را داشتم از تو درخواست عفو نمى‌كردم بلكه از تو درخواست مى‌كردم كه صبر بر عذاب بر من عنايت فرمايى، از بس كه از دست نفس امّاره خود خشمناكم كه مرا وادار به معصيّت تو كرد!»

و از اين باب است كه امام سجّاد ٧ عرض مى‌كند: «خدايا، اگر پيش تو بگريم چندانكه مژگان‌هاى چشمم بريزد و زارى كنم چندان‌كه نفسم بگيرد و در خدمت تو بايستم كه پاهاى من آماس كند و چندان به تعظيم خم شوم كه مهره پشت من به‌در آيد و پيشانى بر خاك نهم تا چشم‌هايم از كاسه بيرون شود و در همه عمر خاك زمين خورم و آب خاكستر نوشم و پيوسته نام تو را بر زبان آرم تا زبانم فرو ماند و از شرم، چشم سوى آسمان برندارم، (با اين همه باز) سزاوار آن نيستم كه يك گناه از گناهان من پاك شود!»