وظيفه عمده جهاد در اين دوره، رسيدگى به نيازهاى روستاهاى كشور بالاخص مناطق دورافتاده و محروم بود. در اين مرحله جهاد به آن دسته از وظايف و فعاليتها پرداخت كه انجام آن براساس ضرورت، احساس تكليف و وظيفه بود. در اين سالها اقشار مختلف جامعه و مشتاقان خدمت در مناطق دور افتاده و محروم روستايى به فرمان امام راحل گرد آمدند تا با شعار «همه با هم به سازندگى» به آباد كردن خرابيها بپردازند.

درآغاز، فعاليتها ساده و اكثراً به شكل بسيجى (كمك به داشت و برداشت محصولات كشاورى- جهاد درو) بود. كارايى اين شيوه بسيجى، با پشتيبانى كامل مردمى، كه در فرهنگ ادارى تشكيلاتى قبل از انقلاب بى‌سابقه بوده است، به همراه اخلاص در خدمتگزارى داوطلبين اين نهاد از يك طرف و پذيرش متقابل روستائيان از طرف ديگر، واگذارى وظايف بيشتر به اين نهاد را باعث گرديد.

اركان و استخوان بندى تشكيلاتى اين نهاد انقلابى براساس اساسنامه جهادسازندگى، عبارت بود از مركز كل جهادسازندگى (در تهران)، مراكز جهادسازندگى در استانها، مراكز جهادسازندگى در شهرستانها و بخشها و براى هر يك از مراكز جهادسازندگى شورا و هيئت اجرائى و كميته‌هاى اجرائى و تخصصى و واحدهاى پشتيبانى پيش بينى شده بود.

اعضاى شوراى عالى جهادسازندگى براساس اساسنامه مذكور عبارت بودند از:

١- نخست وزير يا نماينده دولت‌

٢- نماينده امام‌

٣- نماينده شوراى انقلاب‌

٤- شش نفر از وزرا به انتخاب نخست‌وزير (وزراى كشور، كشاورزى و عمران روستائى، آموزش و پرورش، بهدارى و بهزيستى، نيرو، راه و ترابرى، دفاع ملى، صنايع و معادن، وزير مشاور و رئيس سازمان برنامه و بودجه).

٥- چهارنفر نماينده منتخب شوراى هماهنگى استان.

٦- دو نفر از شخصيتهاى عالم و مجاهد به پيشنهاد نخست وزير و تصويب و تأييد شوراى انقلاب.

شوراى فوق مسئوليت بررسى و تهيه سياستها، برنامه‌ها و طرحهاى سازندگى براى‌