بيگانه و دشمن آنطور كه ويژگى نگرش سيستم طبيعى بود. بر رابطه متقابلى تاكيد دارد كه بين سازمان و عوامل بيرونى و محيطى وجود دارد. در اين نگرش، محيط به منزله منبع غذايى مواد، انرژى و اطلاعات تلقى مى‌شود كه همه آنها بر اى مداومت سيستم حياتى است. در واقع محيط به نوبه خود منبع نظم تلقى مى‌شود. با ورود اين ديدگاه نگرش نسبت به سازمان بكلى تغيير يافت چنانچه امروزه تصور قديمى از سيستمهاى بسته، كامل و خودكفا دشوار است. در و پنجره‌هاى سازمان باز شد و صاحب‌نظران جديد بيش از هر زمانى به اهميت جريانات و ارتباطات حياتى كه سازمانها را به سيستمهاى ديگر مربوط مى‌سازند واقف هستند.[١]- نهادها فاقد اصول عام و قابل تعميم هستند در واقع نهاد با تاكيد بر روى شرايط محيطى، مقيد به زمان و مكان است. لذا تصميمهايى كه در تمام زمانها و مكانها صادق باشد با ويژگى نهادى همخوانى ندارد.

- آنچه كه ويژگى نهادى بودن راتثبيت مى‌كند. مشروعيت است. نه مطلوبيت و نشانه مشروعيت نيز پذيرش و مقبوليت همگانى است.[٢] در واقع مى‌توان گفت كه دو نوع محيط سازمانى متمايز وجود دارد. كه وجود پررنگ هر يك از آنها موجب مطلوبيت و مشروعيت مى‌گردد. اين دو محيط عبارتند از محيطهاى فنى و نهادى «محيطهاى فنى»، محيطهايى هستند كه در آن سازمان ها محصول يا خدمتى را توليد مى‌كنند كه در بازار مبادله كنند و براى عملكرد كارآ و مؤثرشان نيز پاداش مى‌گيرند. اينها محيطهايى هستند كه توسعه ساختارهاى عقلايى را تعريف نموده و به طور مؤثرى كار فنى را هماهنگ مى‌كنند. بيشتر انواع سازمان هاى توليدى و خدماتى در محيطهاى فنى عمل مى‌كنند. زمانيكه محيطهاى فنى بدرستى عمل كند موجب ايجاد مطلوبيت مى‌گردد.

برعكس، «محيطهاى نهادى» با اجراى مقررات و الزاماتى مشخص مى‌شوند كه سازمانها بايد به آنها گردن نهند تا مشروعيت و حمايت كسب كنند. در واقع محيطهاى نهادى بخاطر پى‌ريزى ساختارها و فرآيندهاى صحيح و نه براى كميت و كيفيت‌

[١] - همان منبع، ص ١٦٦- ١٦٥.

[٢] - همان منبع، ص ٢٢٤.