اگر توجه كنيم كه تفكرِ بخشى با توجه به خصلتش جمعيت‌گرا و تمركزگرا مى‌باشد، عدم كارآيى و جامعيت برنامه‌هاى بخشى مشخص و در مقابل ضرورت برنامه‌هاى منطقه‌اى و آمايش سرزمين محرز مى‌گردد.

خوشبختانه در سالهاى اخير، بخصوص پس از انقلاب اسلامى به اين موضوع توجه خاصى شده و طرحهاى منطقه‌اى از استقبال بيشترى برخوردار گرديده است.

گرچه اين استقبال بيشتر براساس يك بينش فراستى بوده تا يك انتخاب از پيش انديشيده، اما نشان مى‌دهد كه از بين الگوهاى رايج برنامه‌اى موجود، برنامه‌ريزى منطقه‌اى بدليل خصلت مردم محورى و جامعيت برخورد با مسائل انسانى و منطقه‌اى، تطابق بيشترى با اهداف موجود دارد و چنانچه تشكيلات و نظام ادارى كشور نيز در راستاى اين اهداف هماهنگ گردند، الگوى مناسبى را ارائه خواهند نمود».[١] همانطور كه در اول مبحث اشاره گرديد، در دهه اخير توجه زيادى به امر مشاركت مردمى در توسعه و آبادانى روستاها، بدليل نقش حياتى و استراتژيك آنها در استقلال و خودكفايى اقتصادى كشور گرديده است.

در مرحله اول پى‌بردن به نقش مؤثر اين عامل مهم در روند توسعه لازم است. اين نياز بايد احساس شود و آن را خوب بشناسيم و در برنامه‌ريزيهاى ملى و محلى جايگاه ويژه‌اى براى روستاييان قائل شويم، سپس با اشاعه و ترويج فرهنگ مشاركت مردمى در روستا، روستاييان را در اين امر يارى كنيم. زيرا هيچ طرح ويژه‌اى بدون دخالت دادن مردم در طراحى و برنامه‌ريزى آن، به تحقق نمى‌پيوندد.

لذا جهادسازندگى با توجه به اين مهم در برنامه‌ريزيهاى محلى و مشاركت مردم در طرحها و پروژه‌هاى روستايى ضمن ايجاد شوراهاى اسلامى روستاها و همچنين تشكيل جهاد دهستان و خانه‌هاى هميار روستايى سعى نمود تا با مشاركت فعال روستاييان و حضور مستقيم شوراهاى اسلامى ده و دهستان موجبات اجراى برنامه‌هاى عمرانى را فراهم كرده و نيازهاى كشاورزى در قلمرو دهستان را مرتفع سازد.

[١] - تحليلى از برنامه‌هاى توسعه و عمران منطقه‌اى در ايران، محسن صمدى، معاونت طرح و برنامه‌ريزى، دفتر مطالعات جامع و نظارت، مردادماه ١٣٧٣، ص ٤- ٣.