خواهنده‌اى! از تو درخواست مى‌كنم- اى معبودى كه جز تو، خدايى نيست و زنده و بر پا دارنده‌اى و يكتا و بى‌نيازى؛ همو كه نه زاده و نه زاييده شده و نه مانندى دارد-، به آن نامت كه آسمانت را به آن بر افراشته‌اى و زمينت را گسترانده‌اى و كوه‌هايت را استوار داشته‌اى و آب را روان كرده‌اى و ابر و خورشيد و ماه و ستارگان و شب و روز را تسخير نموده‌اى و همه خلايق را آفريده‌اى.

به عظمت سيماى بزرگوارت كه با آن، آسمان‌ها و زمين نور مى‌گيرند و تاريكى‌ها روشن مى‌شوند، از تو مى‌خواهم كه بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستى، و كار معاد و معاشم را خودت به عهده بگيرى و كارم را به سامان كنى و لحظه‌اى مرا به خودم وا مگذارى و كار خود و عيالم را به سامان آورى و خودت همّ و غمشان را برايم به فرجام برسانى، و مرا و ايشان را از گنج خزانه‌هايت و روزىِ گسترده و فضل تمام ناشدنى‌ات، بى‌نياز گردانى و چشمه‌هاى حكمت را- كه براى من و هر كسى از بندگانت كه خود مى‌پسندى، سودى دارد-، در دلم استوار سازى، و مرا پيشواىِ پرهيزگاران آخر الزمان قرار دهى، همان گونه كه ابراهيم خليل را قرار دادى؛ چرا كه به توفيق تو، پرهيزگاران، رستگار مى‌شوند و توبه كنندگان، توبه مى‌كنند و عابدان، عبادت مى‌كنند و با استوار كردن و راه‌نمايى تو، صالحان، نجات مى‌يابند و با نظر موافق تو، شايستگان نيكوكار خاضع عابد ترسا از تو، شايسته مى‌شوند و با هدايت تو، نجات يافتگان از آتشت، نجات يافتند، و بندگانت از آن دور گرديدند، و با بى‌پناه گذاردن تو، باطل‌گرايان، زيان ديدند و ستمگران نابود شدند و غفلت پيشگان در غفلت ماندند.

خدايا! به نَفْس من، پرهيزگارى بده، كه تو، ولىّ آن و مولاى آن و بهترين تزكيه كننده آن هستى. خدايا! رشد و پروايش را برايش آشكار كن و تقوايش را به آن الهام نما و هنگامى كه آن را مى‌گيرى، به رحمت خودت بشارتش بده و در بالاترين جاى بهشت، جايش بده و مرگ و زندگى‌اش را پاكيزه ساز و بازگشتگاه و جايگاه و سراى اقامت و خانه‌اش را گرامى بدار، كه تو ولى و مولاى آنى».