شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٤١ - گفتن«الصلاة خير من النوم» در اذان صبح

بندِ ياد شده را به دستور و يا تأييد خليفه دوم، مستند كرده‌اند. از جمله، دارقُطْنى در كتاب سنن خود با دو سند، چنين نقل كرده است:

عن ابن عمر، عن عمر أنّه قال لموذّنه: إذا بلغت «حىّ على الفلاح» فى الفجر، فقل:

الصلاة خير من النوم، الصلاة خير من النوم.[١]

ابن عمر نقل مى‌كند كه عمر به مؤذّن خود گفت: در اذان صبح، هر گاه به «حىَّ على الفلاح» رسيدى، بگو: «الصلاة خير من النوم، الصلاة خير من النوم».

در الموطّأ مالك نيز آمده است:

إنّ المؤذّن جاء إلى عمر بن الخطّاب يؤذنه لصلاة الصبح فوجده نائماً. فقال: الصلاة خير من النوم، فأمره عمر أن يجعلها فى نداء الصبح.[٢]

مؤذّن، نزد عمر بن خطّاب آمد تا او را براى نماز صبح، خبر كند. ديد كه خوابيده است. گفت: «الصلاة خير من النوم؛ نماز، از خواب، بهتر است». عمر به او دستور داد كه از آن پس، اين جمله را در اذان صبح بگويد.

در المصنَّف عبد الرزّاق آمده است:

ابن جريج قال: أخبرنى عمر بن حفص أنّ سعداً أوّل من قال: الصلاة خير من النوم فى خلافة عمر .... فقال: بدعة ثم تركه و إنّ بلالًا لم يؤذن لعمر.[٣]

ابن جُرَيج گفت: عمر بن حفص به من خبر داد كه سعد [مؤذّن‌]، نخستين كسى بود كه گفت: «الصلاة خير من النوم» و اين، در خلافت عمر بود .... [عمر] گفت: بدعت است؛ امّا بعدها آن را آزاد گذاشت. بلال براى عمر، اذان نگفت.

در جامع المسانيد نيز كه در بر گيرنده روايات ابو حنيفه است، چنين آمده است:

عن إبراهيم، قال: سألته عن التثويب فقال: هو ممّا أحدثه الناس و هو حسن ممّا

[١]. سنن الدارقطنى: ج ١ ص ٢٤٣.

[٢]. الموطّأ، مالك: ج ١ ص ٧٢ ح ٨.

[٣]. المصنّف، عبد الرزّاق: ج ١ ص ٤٧٤ ح ١٨٢٩.