شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٣ - ٨/ ١٣ و اين چند كار

راست و چپ، روى مگردان، گويا كه او را مى‌بينى، كه اگر تو او را نمى‌بينى، او تو را مى‌بيند. با ريشت و هيچ يك از اندامت بازى مكن و انگشتانت را مشكن و بدنت را مخاران و به بينى و يا لباست مشغول مشو و در حالى كه بر دهانت چيزى بسته‌اى، نماز مخوان و براى زنان جايز نيست كه با نقاب نماز بخوانند.

هنگام ايستادن، ديده‌ات به سجده‌گاهت باشد و اظهار بى‌تابى و بى‌قرارى و ترس كن و با اين حالت به سوى خداى عز و جل اشتياق نشان بده و سنگينى‌ات را گاه بر اين پا و گاه بر ديگرى مينداز و همچون كسى كه آخرين نمازش را مى‌خواند، نماز بگزار، گويى مى‌بينى كه ديگر هرگز نماز نمى‌خوانى. بدان كه در پيشگاه [خداى‌] جبّار هستى. با هيچ چيز، بازى مكن و در خود فرو مرو و دلت را [براى نماز] خالى ساز و به نمازت مشغول باش و دستانت را رها كن و بر ران‌هايت بنه.

به هنگام آغاز نماز، تكبير بگو و دستانت را تا رو به روى گوش‌هايت بالا ببر و انگشتان شست را از برابر گوش‌هايت مگذران و در نماز واجب، دستانت را آن اندازه بالا مياور تا از سرت بگذرد، گرچه در نماز مستحب و وَتر، اشكالى ندارد.

هنگامى كه ركوع كردى، برآمدگى زانوانت را با كف دستانت در بر گير و انگشتانت را از هم باز كن و پس از سر بر داشتن از ركوع، راست بايست تا همه مفصل‌ها به جاى خود برگردند. سپس سجده كن و پيشانى‌ات را بر زمين بنه و كف دستانت را بر خاك بگذار و انگشتانت را به هم بچسبان و آنها را رو به قبله قرار بده.

هنگام نشستن، بر سمت راست بدنت منشين؛ بلكه آن را بلند كن و بر سرينت بنشين و يك دستت را بر دست ديگرت مگذار؛ بلكه آن دو را رها كن؛ چرا كه آن،