شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧٣ - ١٠/ ٦ دعاى روايت شده از امام رضا(ع)

واوست زنده ناميرا. خيربه دست اوست و وى بر هر كارى تواناست. معبودى جز خداى يكتا نيست. وعده‌اش راست بود و بنده‌اش را يارى كرد و به تنهايى، همه گروه‌ها را فرارى داد. خدايا! در آن جا كه اختلاف پيش مى‌آيد، مرا به اذن خودت به حق ره بنما، كه تو هر كه را بخواهى، به راه راست ره مى‌نمايى».

٨٥٥. امام صادق عليه السلام: هنگامى كه نماز خواندى، بعد از نمازت بگو: «خدايا! براى تو نماز گزاردم و به تو ايمان آوردم و تو را خواندم و به تو اميد مى‌برم. پس، از تو مى‌خواهم كه در نماز و دعايم بركتى قرار دهى كه بدى‌هايم را با آن بپوشانى و رويم را با آن سپيد كنى و جايگاهم را با آن گرامى بدارى و با آن بارم را سبُك كنى. خدايا! بار گناهم را از دوشم بردار و آنچه را نزد توست، خير من قرار بده. ستايش، ويژه خدايى است كه نمازى را از من ادا كرد كه بر مؤمنان، واجب و معيّن شده است».

١٠/ ٦ دعاى روايت شده از امام رضا (ع)[١]

٨٥٦. الكافى‌- به نقل از على بن مهزيار-: محمّد بن ابراهيم به امام رضا عليه السلام نامه نوشت كه: اى سَرور من! اگر صلاح مى‌بينى، دعايى به من بياموز كه اگر در پى نمازهايم بخوانم، خداوند براى من نيكى دنيا و آخرت را گرد آورد.

امام عليه السلام نوشت: «مى‌گويى:" از بدى دنيا و آخرت و بدى همه دردها، به روى كريمانه‌ات و عزّت زوال ناپذيرت، و قدرت مطلقت كه هيچ چيز در برابرش ثبات ندارد، پناه مى‌برم"».

[١]. كنيه« ابو الحسن» از آنِ امام كاظم، امام رضا و امام هادى عليهم السلام است؛ اما به اعتبار برخى قرينه‌ها، اين جا امام رضا عليه السلام مراد است.( م)