بخواهيد همان طورى كه ايران توانست اين كار را انجام بدهد، شما هم اين كار را انجام بدهيد كه بين دانشگاه و روحانيت را صلح بدهيد؛ اين جدايى كه بين اينهاست كمك مى‌كند به آن خارجيها و مستعمرين.

يك جهت ديگر هم، كه باز همين هم نقشه‌اى بود، اينكه بين مسلمين جدايى بيندازند، مسلمين را چند طايفه كنند- خصوصاً بين شيعه و سنى- يك فاصله زيادى ايجاد كنند. آنها غرضشان اين نبود كه شيعه بزرگ بشود، يا سنى ضعيف بشود. غرضشان اين بود كه هر دو ضعيف بشوند. بنا شد كه اين گروههاى عظيمى كه هستند، يا سنى يا شيعه، در پاكستان و در ايران و ديگر جاها- اقليتهاى كمى هم هستند، [اما] مهم اينها هستند- بنا شد كه بين اينها چنان جدايى بيندازند و فاصله ايجاد كنند كه اذهانشان از مسائل ديگر بكلى منحرف بشود؛ همه اذهان بيايد سراغ اينكه خودشان با هم دعوى كنند. اين هم يكى از نقشه‌هايى بوده است كه از قديم الايام اينها، شياطين، درست كرده‌اند؛ و از احساسات اسلامى اينها استفاده كردند؛ از احساسات مذهبى استفاده كردند. نه اينكه آنها مى‌خواهند مذهب شيعه در پاكستان و در ايران باشد، و نمى‌خواهند مذهب سنى باشد؛ هيچ كدام را نمى‌خواهند باشد. اينها مى‌خواهند اسلام نباشد. براى اينكه از اسلام خوف دارند! ترس دارند. اين مسلمينى كه يك ميليارد جمعيت هستند اگر اينها با هم بشوند- آدابشان على حده، هر كس آداب خودش را انجام بدهد. هر كدام كارهاى مذهبيش را انجام بدهد، اما در كنار هم باشد- اگر يك ميليارد مسلم در دنيا با هم مجتمع بشوند، قدرتشان بالاترين قدرت است. از اين قدرت ديگر بالاتر نمى‌شود. اما آنها نمى‌گذارند اين مطلب بشود. آنها دنبال اين هستند. حكومتهاشان را وادار مى‌كنند. بذر نفاق مى‌پاشند بين اينها. به اينها يك چيز مى‌گويند؛ به آنها يك چيز ديگر مى‌گويند؛ آنها يك طور مى‌شوند؛ آنها [طور] ديگر. ما امروز اگر بخواهيم كه مستقل زندگى كنيم، بخواهيم كه مثل مسلمين صدر اسلام باشيم كه خودمان باشيم و وابسته به جاى ديگر نباشيم، اين دو