صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٤ - الگو قرار دادن پيامبر و ائمه (ع) در تحمل گرفتاريها

كه براى كشور ما هست كمتر است از آن گرفتاريهايى كه براى همه انقلابات بوده و نكته اساسى‌اش هم همين است كه اينجا اسلامى بوده است و زن و مردش در راه اسلام فداكارى كردند. از اين به بعد هم البته باز گرفتاريها هست. ما علاوه بر آن گرفتاريهايى كه بعض انقلابات داشتند، گرفتارى جنگ هم داشتيم؛ براى اينكه كشور ما با خيلى كشورها فرق دارد. كشور ما محل مطامع همه كشورهاى بزرگ است؛ هم از باب سوق الجيشى ما يك وضع خاصى داريم و هم از حيث مخازن يك وضع خاصى داريم. از اين جهت، كشور ما بعد از انقلاب به دست اين قدرتهاى بزرگ تا آن اندازه كه بتوانند، گرفتارى دارد و اين كسانى كه در داخل هم هستند و بسته به آن قدرتهاى بزرگ هستند، اينها هم به اين زوديها دست بردار نيستند، لكن آنچه كه هست اين است كه ما براى اسلام قيام كرديم و براى اسلام هم تحمل مى‌كنيم. و من اميدوارم كه پيروز هم بشويم. و اساس را ما از بين برديم.

الگو قرار دادن پيامبر و ائمه (ع) در تحمل گرفتاريها

ملت ما آنكه اساس بوده است، و آن رشته‌اى كه مى‌دانيد، قدرتى بزرگ بود و سلسله پهلوى داشتند و اخيراً، محمد رضا به آن قدرت بود و همه قدرتها هم از او حمايت مى‌كردند، آن اساس را از بين برديد شماها، آن تمام شد. اينها ريشه‌هايى است كه دنبال هر انقلابى هست و بايد هم تحمل كرد و تحمل در اين امر هم براى خداست. همان طورى كه رسول خدا- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- آن قدر تحمل كرد در مكه و ده سال آن قدر رنج كشيد، تازه وقتى كه تشريف آوردند به مدينه، كه رنجهاى مكه تمام شد؛ رنجهاى جنگهاى پيغمبر، آن همه جنگ در مدت ده سالى كه در مدينه تشريف داشتند و آن همه رنج كه اصحاب ايشان بردند آن همه رنج كه لشكر ايشان برد. اين حال براى ما اين قدرها تا حالا حاصل نشده است. آن رنجهايى كه براى رسول خدا حاصل شد كه در محاصره، سه سال در يك محاصره‌ [١]، به همه معنا بود كه حتى براى خوراك چيزى پيدا

[١] اشاره است به محاصره پيامبر و اصحاب ايشان در «شعب ابى طالب» توسط كفار قريش.