است كه تزكيه كند مردم را تا به واسطه تزكيه، هم تعلم حكمت كند و هم تعلم قرآن و كتاب و اگر تزكيه بشوند، طغيان پيش نمى‌آيد. كسى كه تزكيه كرد خود را، هيچگاه خودش را مستغنى نمى‌داند و إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌، أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌؛ وقتى كه خودش را مى‌بيند و براى خودش مقام قائل است و براى خودش عظمت قائل است، اين خودبينى اسباب طغيان است. اختلافاتى كه بين همه بشر هست، اختلافاتى كه سر دنيا بين همه بشر هست، اين اختلافات ريشه‌اش اين طغيانى است كه در نفس هست و اين گرفتاريى است كه انسان دارد؛ گرفتارى به خود دارد و به هواهاى نفسانيه. اگر انسان تزكيه بشود و نفس انسان تربيت بشود، اين اختلافات برداشته مى‌شود. اگر تمام انبياى عظام جمع بشوند در يك شهرى و در يك كشورى، هيچگاه با هم اختلاف نمى‌كنند؛ براى اينكه تزكيه شده‌اند، علم و حكمت را بعد از تزكيه در نفس دارند. گرفتارى همه ما براى اين است كه ما تزكيه نشده‌ايم، تربيت نشديم. عالِم شدند، تربيت نشدند، دانشمند شده‌اند، تربيت نشده‌اند، تفكراتشان عميق است، لكن تربيت نشده‌اند. و آن خطرى كه از عالمى كه تربيت نشده است و تزكيه نشده است بر بشر وارد مى‌شود آن خطر از خطر مغول بالاتر است. غايت بعثت اين تزكيه است، غايت آمدن انبيا اين تزكيه است و دنبالش آن تعليم. اگر نفوسى تزكيه نشده و تربيت نشده وارد بشوند در هر صحنه، در صحنه توحيد، در صحنه معارف الهى، در صحنه فلسفه، در صحنه فقه و فقاهت، در صحنه سياست، در هر صحنه‌اى كه وارد بشوند، اشخاصى كه تزكيه نشدند و تصفيه نشدند و از اين شيطان باطن رها نشدند، خطر اينها بر بشر خطرهاى بزرگ است. و بايد كسانى كه مى‌خواهند در اين عالم تربيت كنند ديگران را، قبلًا خودشان تزكيه شده باشند، تربيت شده باشند و كسانى كه در بشر مى‌خواهند زمامدارى كنند اگر بخواهند كه طغيان نكنند و كارهاى شيطانى نكنند، بايد تزكيه كنند خودشان را و بعثت براى همين است كه همگان را تزكيه كند.

ضرورت و اهميت تزكيه براى دولتمردان‌

و اين تزكيه براى دولتمردان، براى سلاطين، براى رؤساى جمهور، براى دولتها و