ضرر كشور بود. طرز احزاب در ساير كشورهاى بزرگ، از قبيل شوروى- اگر باشد احزابى در آن- و از قبيل انگلستان، فرانسه، امريكا، با وضع احزاب در مملكت امثال ما مختلف است.

هيچ وقت نخواهيد ديد كه دو حزب در امريكا باشد كه يكيشان يا هر دويشان بر خلاف مصلحت امريكا عمل كنند. شما ديديد كه در همين چند وقت، اين مخالفتى كه بين دو حزب در امريكا بود و مى‌خواستند يك دسته‌اى، يك نفر را براى خودشان رئيس جمهور كنند آن دسته هم يكى ديگر را، بعد از آنكه آن يكى برد قضيه را و رئيس جمهور شد، آن حزب ديگر نيفتادند به جان او و كارشكنى كنند! تبريك گفتند، و بلااشكال مشغول خدمت هستند براى كشور خودشان و با وحدت كلمه كشور خودشان را پيش مى‌برند. اما در ممالكى كه توجه به مسائل ندارند و ديدهاى سياسى ندارند، اينها چنانچه گروههايى درست كنند يا احزابى درست كنند، اين طور نيست كه بعد از آنكه كانديداى يك حزبى در يك امرى پيش برد، ديگران بيايند تبريك بگويند و كمك كنند او را؛ ديگران مخالفت مى‌كنند و كارشكنى مى‌كنند. بايد اين ملت بيدار بشود. بايد اين سران و دولتمردان شمِّ سياسى پيدا كنند. اينها شمِّ سياسى ندارند. توجه به مسائل و مسائلى كه براى حفظ اين كشور است ندارند. اينها را اشخاصى كه تعهد به اسلام ندارند تحريك مى‌كنند- چه از خارج و چه از داخل- و به جان هم مى‌اندازند [تا] بر خلاف مصالح كشور خودشان عمل كنند.

من نمى‌خواهم يك مَثَلى كه معروف است بگويم، لكن مَثَل ما نظير همان مَثَل معروف است كه ما را، كشور ما را، ملت ما را به اسارت مى‌خواهند ببرند، و خود ما كمك مى‌كنيم به اين اسارت! خود ما به روى هم پنجه مى‌اندازيم. خود ما جدّيت مى‌كنيم كه مملكت خودمان را ضعيف كنيم. خود ما در جبهه‌بنديهايمان تضعيف روحيه‌هاى ارتش و روحيه‌هاى كاركنان و روحيه‌هاى كارمندان مى‌كنيم. و اين بزرگترين خطايى است كه ما داريم. ما اگر اختلاف سليقه داريم، اختلاف بينش داريم، بايد بنشينيم با هم در يك محيط آرام صحبت كنيم و مسائل خودمان را به ميان بگذاريم و حل كنيم. با تفاهم مسائل‌