اگر بخواهيم جامعه را اصلاح بكنيم بايد يك قدرى فكر بكنيم كه حالا خوب است كه ما قلمها را يك قدرى غلاف كنيم، و يك قدرى مردم را نصيحت كنيم. اگر قلم، مى‌گوييم، قلممان اصلاحى باشد، دنبال اين نرويم هِى عيب پيدا كنيم و هِى بنويسيم. شما كه اين عيب را پيدا كرديد و نوشتيد حريف شما هم همين يك عيب ديگرى براى شما مى‌تراشد، فردا زيادتَرش مى‌كند. آن يكى هم همين طور، همين طور تا آخر. اگر يك كسى بايستد سر اين كوچه فحش بدهد به يك نفر آدم، اگر آن آدم رد شد و رفت، يا خير، آمد و گفت نه شما اين مطلبى كه گفتيد آن طور نبوده، من نكردم اين كار را، فلان، تمام مى‌شود. اصلاح مى‌شود آن. و اما اگر او هم بخواهد شايد يك فحش ديگرى داد.

اين فحش دوم دوباره زيادترش مى‌شود. بايد يك فكرى همه بكنند. آنهايى كه اهل فكرند. اهل قلمند. آنهايى كه صالح‌اند. اين صُلَحا بايد بنشينند و در صدد اين باشند كه اميد بدهند به اين جامعه. اين مردم احتياج به اميد دارند. ديگران دارند اينها را نااميد مى‌كنند. ديگران مى‌گويند كه همه به هم ريختند اصلًا مملكتى نيست اينجا. مايى كه بايد همه كوشش كنيم به اينكه نخير، نظامى هست اينجا و اين نظامى است كه بهتر از نظامهاى ديگرى است. كجا سراغ داريد شما يك نظامى را كه يك نفر بقّال هم آزاد بشود به اينكه به يك رئيس جمهور هر چه مى‌خواهد بگويد. به نخست وزير هر چه مى‌خواهد بگويد.

به رئيس مجلس هر چه مى‌خواهد بگويد. كجا شما همچو چيزى را داريد؟ خوب، شما سران ممالك ديگر را هم ببينيد. كارهاى آنها را هم ببينيد. معامله آنها را با ملت ببينيد.

معامله آنها را با ملت ببينيد. معامله اينها را با ملت. وقتى اين طور باشد، چرا ما با قلمهايمان اينها را به هم بيندازيم؟ چرا زياد كنيم؟ اگر فرض كنيد يك كدورتى- فرض كنيد- بين دو طايفه باشد، خوب، ما بايد دنبال اين برويم كه اصلاح كنيم اين را با قلممان. با گفتار ما. اجتماع كنيم. با هم باشيم. برادريم. همه مى‌خواهند كه اين مملكت اصلاح بشود. اگر با قلم ما، با قدم ما، گفتار ما، خداى نخواسته يك آسيبى به اين مملكت برسد، يك آسيبى به اين جمهورى اسلامى برسد، در خارج بگويند اينها نمى‌توانند اداره بكنند، خودمان‌