در هر جا كه بودند، خودشان انجمن اسلامى تشكيل دادند. الآن شما آقايان كه اينجا هستيد و از استان مازندران تشريف آورديد، يك شعبه از اين گروه كثيرى كه در هر جا انجمن اسلامى تشكيل داده‌اند شما هستيد و ان شاء اللَّه، موفق باشيد. تمام چيزهايى كه بعد از انقلاب حاصل شد براى خاطر همان كه ملت، انقلاب را از خودش مى‌دانست؛ نه يك انقلابى كه به دست شرق واقع بشود يا به دست غرب واقع بشود يا به دست حزبى از احزاب واقع بشود يا گروهى از گروهها.

يك انقلابى بود كه خود ملت انجام داد و قيام كرد و خود ملت هم از خودش دانست اين انقلاب را، همان طورى كه اسلام را از خودش مى‌داند و اين اسباب اين شد كه در سرتاسر كشور خود ملت در همه حوايج اقدام كرد و حاضر در صحنه بود؛ بى‌تفاوت نبود، اين طور نبود كه رها كنند؛ بعد از اينكه انقلاب كردند، رها كنند و بروند سراغ كارشان، رها نكردند، در صحنه حاضر هستند و همين حضور است كه موجب اين است كه آسيب نبيند اين انقلاب. اگر انقلاب مال يك حزبى بود يا مال يك گروهى بود و مردم حاضر نبودند در صحنه، آن انقلاب دوام نداشت و هميشه بايد با سرنيزه حفظش مى‌كردند. آنهايى كه انقلاب كردند در جاهايى يا شورش كردند، بعدش حفظ انقلاب را بايد با سرنيزه بكنند. ايران حفظ انقلاب را با افراد مؤمن كرد و الان هم به دست افراد مؤمن اين انقلاب پيش مى‌رود.

اين انجمنهاى اسلامى كه در سرتاسر كشور بعد از انقلاب يكدفعه جوشيد و از متن مردم بيرون آمد، و همين طور كميته‌ها، پاسداران و جهاد سازندگى، همه اينهايى كه الان در ايران مشغول به فعاليت هستند، اينها از باب اين است كه كشور را از خودشان مى‌دانند؛ مثل رژيم سابق نيست كه اين توهم، يا اين واقعيت، در كار باشد كه خوب، ما براى كى فعاليت كنيم، براى امريكا فعاليت كنيم؟ آنها دارند همه چيز ما را مى‌برند و در همه ارگانهاى ما مستشار دارند و چپاولگر، ما چرا خدمت بكنيم و ديگران و اجنبى منافع را ببرند؟ از اين جهت، مردم يا بى‌تفاوت بودند و يا يك مخالفى بودند كه كارشكنى مى‌كردند براى دولتهاى غاصب.