صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٤ - قصد خدمت به اقشار مختلف مردم

مى‌شوند و اينهايى كه گرفتار اوضاع جنگ هستند و اينهايى كه آواره شدند و در اين زمينها و در اين چادرهاى بدون همه چيز دارند زندگى مى‌كنند، اينها بنده‌هاى خدا هستند. و از من افضل‌اند. و محتمل است كه از شماها هم افضل باشند. چرا ما به فكر آنها نباشيم؟ فكر نجات امَّت نباشيم؟ چرا يك ذرّه از آن چيزى كه در دل انبيا بود در دل ما نباشد: فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ‌ [١] شايد تو مى‌خواهى خودت را هلاك كنى! غصه مى‌خورد از بس براى اين مردم. غصه پيغمبر براى اين كفار بود، اين كفار! غصه مى‌خورد كه اينها نمى‌فهمند دارند چه مى‌كنند. اينها دارند براى خودشان جهنم مى‌سازند. چرا ما يك ذرّه، يك بارقه كوچكى از اين نفسهاى مطمئنّه شريف در قلبمان نباشد كه براى اين امّت كار بكنيم، نه براى خودمان؟ اگر همه كوشش كنيد كه براى امّت كار بكنيد، همه چيز اصلاح مى‌شود. همه ما بنامان بر اين باشد كه در اين سال جديد كه ان شاء اللَّه به خير برايتان باشد، به فكر اين باشيم كه براى اين امّت هر كارى مى‌خواهيم بكنيم؛ اين مقام را براى امّت خرج كنيم؛ اين پست را براى امّت بگيرم. اگر اين مطلب حاصل بشود و لو به يك مرتبه نازلش هم باشد، اين سال جديد، سال صلح و سال صفا واقع مى‌شود.

من اميدوارم كه خداوند دست ما را بگيرد، و ما را به وظايف خودمان آشنا كند؛ و عيوب نفسانى ما را به ما بفهماند؛ و راه نجات از آن نفسانيات را به ما هدايت كند.

و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته.

[١] آيه ٦، سوره كهف: «فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى‌ آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً» اى رسول نزديك است كه اگر امت به قرآن ايمان نياورند، تو جان عزيزت را از شدت حزن و تأسف بر آنان هلاك سازى.