باشند و اگر بخواهند مستقل باشند و اسير نباشند، بايد همه آنها از آن مقاصد شخصى كه دارند و لو يك مدت كمى، بگذرند تا اينكه اين توطئه‌ها از بين برود. همه مقصد واحد داشته باشند، آنهايى كه در رأس هستند بيشتر مكلّف‌اند، و ماهايى كه در اينجا هستيم هم مكلّف هستيم.

من يك جهتى هم مى‌خواهم تذكر بدهم و آن اينكه شما مى‌دانيد كه الآن ما جوانهايمان در مرزها آن قدر فداكارى دارند مى‌كنند و ما چه قدر جوان داديم از دست و چه قدر معلول داريم و چه قدر مبتلا داريم و چه خانواده‌هايى را از منزلهاى خودشان بيرونشان كردند و الآن در اطراف كشور هستند و نمى‌شود گفت كه در يك شهرى چندين جوان از آن شهيد نشده است يا معلول نشده است، در يك همچو مصيبتى كه بر ما وارد شده است و البته مصيبتى است كه دنبال آن ان شاء اللَّه همه بزرگيها و همه بزرگواريها براى ملت ما خواهد بود، لكن من مى‌خواهم تقاضا كنم از تمام كسانى كه در ايام به اصطلاح خودشان عيد نوروز مى‌خواهند تشريفات داشته باشند امسال اين تشريفات را كم كنند، يا نكنند. انصاف نيست كه خانواده‌هاى زيادى مصيبت برايشان وارد شده است، جوانها دادند، و مع ذلك با آن قدرت ايستاده‌اند، انصاف نيست كه آن خانواده‌ها در مصيبت باشند و ديگران در عشرت. انسانيت اقتضاى اين را مى‌كند.

اسلاميت اقتضاى اين را مى‌كند. انصاف اقتضاى اين را مى‌كند كه ما كارى نكنيم كه در قلب اين مادرها، در قلب اين خواهرها، در قلب اين پدرهايى كه جوانهاى خودشان را از دست داده‌اند، يك آزردگى ايجاد كنيم. كسانى كه مى‌خواهند در ايام عيد يك تشريفات زيادى و يك كارهاى زيادى كه مناسب بوده است پيشتر با عيد، حالا انجام بدهند يك قدرى توجه بكنند ببينند كه اگر خود آنها مبتلا بودند به داغ يك جوانى و همسايه آنها در عشرت بود، به آنها چه مى‌گذشت. شما بدانيد كه برادرهاى شما، فرزندان اين ملت، برادرهاى افراد اين ملت، داغديده هستند، جوان داده هستند و مصيبت كشيده. هر چه هم شجاع باشند، و هستند، مع ذلك مصيبت جوان است. شما توجه كنيد كه در نزديكى شما، در شهر شما پنجاه نفر جوان مرده و عائله‌هاى زياد،