در قبضه آنها و كسانى كه وابسته به آنها بودند گذرانديم روزگار بزرگى را و با فاجعه‌اى را. و ديديم كه اين قيامى كه ملت ايران كرد و نهضتى كه ملت ايران كرد و كم كم از تفرقه به وحدت رو آورد و مقصد واحد و ابدان مجتمع و ارواح مجتمع در خيابانها، در همه بلاد كشور- از روستاها گرفته تا مركز- ابدان مجتمع و ارواح مجتمع، ابدان در خيابان‌ها ريختند، و خواست آنها اسلام و خدا بود، و دست رد به سينه ظلم و ظالم و ستمكار زدند، همه اشخاصى كه مى‌خواستند اين كشور را چپاول كنند، و چپاول كردند در سالهاى طولانى و داشتند ادامه مى‌دادند به اين چپاولگرى. خداى تبارك و تعالى عنايت فرمود و ما و شما و همه ملت، هم در ابدان مجتمع شديم و هم در ارواح، اجتماعاً از زن و مرد و بزرگ و كوچك به خيابانها ريختند ملت ما، مقصد هم يكى بود و فرياد همه «اللَّه اكبر» بود، و فرياد همه اين بود كه مرگ بر اشخاصى كه ستمگرند و اشخاصى كه چپاولگرند، ما اسلام را مى‌خواهيم، جمهورى اسلامى را مى‌خواهيم كه جمهورى اسلامى در آن هم آزادى هست و هم استقلال. ما بايد اين اجتماعى را كه در ايران حاصل شد و اين تحول بزرگى كه حاصل شد اين را سرمشق خودمان قرار بدهيم و از ياد نبريم.

توجه داشته باشيم كه آنچه ما را پيروز كرد، آنكه ما را با دست تهى پيروز كرد، اين اجتماع ابدان و اجتماع ارواح و وحدت كلمه و وحدت مقصد بود. و همين مردم در بيست سال پيش از اين همينها بودند، مورد تعدى اجانب بودند و مورد تعدى آنهايى كه نوكرهاى اجانب بودند و كارى نمى‌توانستند بكنند. همينها بودند كه به عنايت خداى تبارك و تعالى متحول شدند به يك موجود آسيب ناپذير با وحدت همه جانبه در روح و در جسم. همينها بودند كه از آن حالت به حالت ديگر متحول شدند و پيروزى را با اين حال به دست آوردند. آن هم پيروزى‌اى كه معجزه‌آسا بود. پيروزى‌اى كه احتمالش داده نمى‌شد كه بتوانند در اين مدت كم با اين زحمتهايى يكه در مقابل آن چيزى كه به دست آورده‌اند باز شما ناچيز به جا آورديد. آن چيزى كه در دنيا اسمش بايد معجزه باشد. بنا بر اين ما همه بايد توجه كنيم [به‌] همين تابلو بزرگى كه سرتاسر ايران هست و منعكس است در آن «اللَّه اكبر» و «آزادى و استقلال و جمهورى اسلامى»، همان در نظر ما