اين هيچ مانعى ندارد. البته مسائل اگر مسائل اسلامى باشد، اگر در رأى هم مخالف باشيد، بايد تو سرتان زد! اما اگر يك مسائل سياسى هست، مسائل [ديگر] هست، مى‌گوييد اينها اشتباه كرده‌اند، بسيار خوب، ممكن است يك ميليون جمعيت هم اشتباه بكنند؛ اين اشكال ندارد؛ اما در عين حالى كه اعتقادتان اين است كه اينها اشتباه كرده‌اند، در عين حال بايد بپذيريد. چاره نداريد. شما هم كه وكيل شديد فرض كنيد از تهران يا از جاى ديگر، خوب، عده كثيرى مى‌گويند كه اين لياقت نداشته است! اين نبايد، خوب نبود بشود، اما حالا كه اكثريت شد، پذيرفته‌اند. اين مردم بيچاره همه چيز را قبول دارند؛ اين من و شما هستيم كه هر جا بر خلاف مصلحت ما باشد اساس را مى‌گوييم قبول نداريم. هر جا هر كس بر خلاف من است اين اصلًا مسلمان هم نيست و هر كه بر وفق من است، اگر شمر هم باشد اين ابو ذر است! اين يك مطلبى است كه در باطن ذات هر كس هست. اصلاح كنيد خودتان را. در باطن ذات همه هست كه آن كه با من خوب است خوب است؛ و آن كه با من بد است بد. نه آنكه به حسب حكم خدا خوب است و به حسب واقع خوب است، نخير، آنى كه با من خوب است آن ميزان است. آن قانون ميزان است كه براى من باشد؛ و آن مجلس ميزان است كه براى من باشد؛ و آن ارتش ميزان است كه براى من باشد! آن كه براى من نباشد آن فاسد است! اين يك چيزى است كه در قلب همه است، اختصاص به يكى و دو تا ندارد. هر كسى هر چيزى را براى خودش مى‌خواهد همه مردم هر چيزى را براى خودشان مى‌خواهند، الّا آنهايى كه بالاتر از اين طبقات هستند. البته هر كس اين طور است. اما در مقام تدبير امور يك مملكت و در مقام اداره يك مملكت، بايد همه شماها و همه كسانى كه دست اندر كار هستند و همه ملت بپذيرند آن چيزى را كه، قانون اساسى پذيرفته است. بپذيرند آن چيزى را كه مجلس به آن رأى مى‌دهد و شوراى نگهبان آن را موافق قانون و موافق شرع مى‌داند.

بايد بپذيرند اينها را. اگر مى‌خواهيد كه از صحنه بيرونتان نكنند، بپذيريد قانون را. نگوييد هى قانون، و خودتان خلاف قانون بكنيد! بپذيريد قانون را. همه‌تان روى مرز قانون عمل بكنيد. اگر همه روى مرز قانون عمل بكنند، اختلاف ديگر پيش نمى‌آيد. همه اختلافات اين است‌