مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٥ - ایمان به خدا و آخرت

بهشت و جهنّم، دو غایت سیر معنوی انسان است. در آن جهان هر کسی خود را در غایت مسیر خود میبیند، یکی بالا است و دیگری پایین، یکی اعلا علّیین است و دیگری اسفل سافلین.

انّ کتاب الابرار لفی علّیین [١].

انّ کتاب الفجّار لفی سجّین [٢].

چگونه ممکن است کسی به سوی مقصدی حرکت نکند و یا به سوی مقصدی ضدّ آن مقصد حرکت کند و آنگاه به آن مقصد برسد؟! حرکت به سوی علیین، فرع آهنگ و اراده رسیدن به آن است، و آهنگ و اراده، فرع معرفت و اعتقاد از یک طرف، و تمکین و تسلیم از طرف دیگر است. از آنکه به چنین مقصدی اعتقاد ندارد یا تمکین و تسلیم ندارد و بالاخره رغبتی به آن ندارد و به انگیزه رسیدن به آنجا کوچکترین گامی برنمیدارد چگونه میتوان توقع داشت که سر از آنجا در بیاورد؟ بیشک هر راهی به مقصد خودش منتهی میگردد؛ تا مقصد خدا نباشد به خدا منتهی نمیگردد.

قرآن کریم میفرماید:

من کان یرید العاجلة عجّلنا له فیها ما نشاء لمن نرید ثمّ جعلنا له جهنّم یصلیها مذموما مدحورا. و من اراد الآخرة و سعی لها سعیها و هو مؤمن فاولئک کان سعیهم مشکورا [٣].

«هر کس (فقط) طالب دنیای نقد باشد، آن مقدار که بخواهیم به آنان که بخواهیم میدهیم، سپس برای وی جهنم را قرار دادهایم که نکوهیده و رانده شده وارد آن میگردد. و هر کس خواهان آخرت باشد و کوشش شایسته آن را انجام دهد، پس کوشش آنان مورد قدردانی قرار خواهد گرفت.»

یعنی اگر کسی سطح فکرش از دنیا بالاتر نباشد و هدفی عالیتر از دنیا نداشته باشد، محال است که به هدف عالی اخروی نائل گردد؛ ولی لطف و کرم ما و خدایی ما ایجاب میکند که از همان هدف دنیایی که خواهان آن است به او بهرهای بدهیم.