حضرت علی بن الحسین (ع) را دیدم که از وقت عشاء تا سحر به دور خانه خدا طواف میکرد و به عبادت مشغول بود. چون خلوت شد و کسی را ندید به آسمان نگریست و گفت: خدایا ستارگان در افق ناپدید شدند و چشمان مردم به خواب رفت و درهای تو بر روی درخواست کنندگان گشوده است ...

- طاووس جملههای زیادی در این زمینه از مناجاتهای خاضعانه و عابدانه آن حضرت نقل میکند و میگوید: اما چند بار در خلال مناجات خویش گریست.

میگوید:

سپس به خاک افتاد و بر زمین سجده کرد؛ من نزدیک رفتم و سرش را بر زانو نهاده و گریستم؛ اشکهای من سرازیر شد و قطرات آن بر چهرهاش چکید؛ برخاست و نشست و گفت: کیست که مرا از یاد پروردگارم مشغول ساخت؟ عرض کردم: من طاووس هستم ای پسر پیامبر. این زاری و بیتابی چیست؟ ما میباید چنین کنیم که گناهکار و جفا پیشهایم. پدر تو حسین بن علی و مادر تو فاطمه زهرا و جدّ تو رسول خداست- یعنی شما چرا با این نسب شریف و پیوند عالی در وحشت و هراس هستید؟- به من نگریست و فرمود:

هیهات هیهات یا طاووس دع عنّی حدیث ابی و امّی و جدّی، خلق اللّه الجنّة لمن اطاعه و احسن و لو کان عبدا حبشیا، و خلق النّار لمن عصاه و لو کان ولدا قرشیا. أما سمعت قوله تعالی: فاذا نفخ فی الصّور فلا انساب بینهم یومئذ و لا یتسائلون. و اللّه لا ینفعک غدا الّا تقدمة تقدّمها من عمل صالح [١].

«نه، نه، ای طاووس! سخن نسب را کنار بگذار، خدا بهشت را برای کسی آفریده است که مطیع و نیکوکار باشد هر چند غلامی سیاه چهره باشد؛ و آتش را آفریده است برای کسی که نافرمانی کند ولو آقازادهای از قریش باشد. مگر نشنیدهای سخن خدای تعالی را: «وقتی که در صور دمیده شود، نسبها منتفی است و از یکدیگر پرسش نمیکنند» به خدا قسم فردا تو را سود نمیدهد مگر عمل صالحی که امروز پیش میفرستی».

٢. رسول اکرم (صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) پس از فتح مکه بالای تپه صفا رفته فریاد کرد: «ای پسران هاشم! ای پسران عبد المطلّب!» فرزندان هاشم و عبد المطّلب

[١]. بحار الانوار، چاپ کمپانی، ج ١١، ص ٢٥، باب مکارم اخلاق حضرت سجّاد.