مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٨ - ایمان به خدا و آخرت

در بنی اسرائیل مردی مؤمن همسایهای کافر داشت. آن مرد کافر نسبت به همسایه مؤمن خود همواره نیکی و نیکرفتاری میکرد؛ وقتی که مرد، خداوند برای او خانهای از نوعی گل بنا کرد که مانع او از گرمای آتش بود و روزی او از خارج محیط او که محیط آتش بود به او میرسید. به او گفته شد: این به سبب نیکی و نیکرفتاری تو نسبت به همسایه مؤمنت میباشد [١].

مرحوم مجلسی پس از نقل این روایت میگوید: این روایت و امثال آن دلیل است که عذاب برخی از جهنّمیان از کفار به خاطر اعمال نیکشان برداشته میشود و آیاتی که درباره کفّار وارد شده که تخفیفی در عذابشان داده نمیشود در موردی است که چنین اعمال خیری از آنها صادر نشده باشد.

٢. ایضا از حضرت امام محمّد باقر (علیه السّلام) روایت میکند که فرمود:

مرد مؤمنی در کشور پادشاه ستمگری میزیست. آن ستمگر آهنگ آن مؤمن کرد و او فرار کرد و به برخی از بلاد غیر اسلامی رفت و بر مردی مشرک فرود آمد. آن مرد مشرک او را در پهلوی خود جای داد و پذیرایی نمود. همین که آن مشرک مرد به او خطاب رسید سوگند به عزّت و جلال خودم که اگر در بهشت جایی برای مشرک بود تو را در آن، جا میدادم، اما ای آتش او را بترسان ولی آسیب نرسان.

امام آنگاه فرمود: و هر صبح و شام برای او از خارج آن محیط روزی آورده میشود. از امام سؤال شد: از بهشت؟ فرمود: از جایی که خدا خودش میخواهد [٢].

٣. رسول اکرم درباره عبد اللّه بن جدعان که یکی از کفّار معروف جاهلیت و از سران قریش است، فرمود:

سبک عذابترین اهل دوزخ ابن جدعان است. عرض شد: یا رسول اللّه چرا؟

فرمود: انّه کان یطعم الطّعام: او مردم را سیر میکرد [٣].

٤. و هم آن حضرت درباره چند تن از اهل جاهلیت فرمود:

صاحب قبا را، و صاحب عصا را که حاجیان را میراند، و هم آن زن که گربهای داشت که پنجه میزد و او آن گربه را بسته بود نه خوراک میداد و نه رها میساخت تا چیزی خود به چنگ آورد، در آتش دیدم؛ و داخل بهشت شدم و در آنجا آن مرد که سگی را از تشنگی نجات داده و سیراب کرده بود مشاهده کردم [٤].