مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٢ - گناهان مسلمان

مانند علی که مجسّمه عمل و تقوا و پرهیزکاری است آدمی را شیفته رفتار علی میکند، فکر گناه را از سر او بدر میبرد، البته به شرطی که محبتش صادقانه باشد.

کسی که علی (ع) را بشناسد، تقوای او را بشناسد، سوز و گداز او را بداند، نالههای نیمه شبش را بداند و به چنین کسی عشق بورزد محال است که خلاف فرمان او که همیشه امر به تقوا و عمل میکرد عمل کند. هر محبی به خواسته محبوبش احترام میگزارد و فرمان او را گرامی میدارد. فرمانبرداری از محبوب، لازمه محبّت صادق است، لهذا اختصاص به علی (ع) ندارد، محبّت صادقانه رسول اکرم نیز چنین است.

پس معنی حدیث «حبّ علی بن ابی طالب حسنة لا تضرّ معها سیئة» این است که محبت علی حسنهای است که مانع ضرر زدن گناه میشود، یعنی مانع راه یافتن گناه میشود؛ معنایش آن نیست که جاهلان پنداشتهاند و آن اینکه محبت علی چیزی است که هر گناهی که مرتکب شوی بلا اثر است.

برخی از دراویش از طرفی دعوی دوستی خدا دارند و از طرف دیگر از هر گناهکاری گناهکارترند، اینان نیز مدّعیان دروغگو هستند.

امام صادق (علیه السّلام) میفرماید: